angkritgallery

ABSTRACT

2010-08-01T23:29:00.001+07:00

ขอเชิญท่านชมนิทรรศการ "นามธรรม"

การแสดงผลงานจิตรกรรมนามธรรมกว่า 50 ชิ้น

จากอาจารย์และนักศึกษา สาขาวิชาจิตรกรรม คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ที่อังกฤษแกลลอรี่ ตำบลนางแล อำเภอเมือง เชียงราย

เปิดงานวันที่ 7 สิงหาคม 2553 ตั้งแต่เวลา 19:30 น. เป็นต้นไป

นิทรรศการแสดงถึงวันที่ 30 กันยายน 2553

เปิดให้เข้าชมทุกวัน ตั้งแต่เวลา 07:00 - 15:00 น.

ABSTRACT : EXHIBITION BY PAINTING DIVISION DEPARTMENT OF PRINTMAKING PAINTING SCULPTURE - FACULTY OF FINE ARTS - CHIANGMAI UNIVERSITY

August 7 at 7:30pm - September 30 at 7:30pm
angkritgallery, Nanglae, ChiangRai

Potjawan Panjinda

2010-06-07T11:49:00.001+07:00

พจวรรณ พันธ์จินดา (ปอย)

เกิด 6 มีนาคม 2526

ที่อยู่ 899/3 ถ.พหลโยธิน ต.เวียง อ.เมือง จ.เชียงราย 57000

โทร 084-115-0396

e-mail p.potjawan@gmail.com, poymistersky@hotmail.com

blog http://poymistersky.multiply.com/

การศึกษา

2544 – 2547 ศิลปศาสตร์บัณฑิต (สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน เกียรตินิยมอันดับ 1) มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

2548 – 2552 ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาสื่อศิลปะและการออกแบบสื่อ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

2551 – 2553 โรงเรียนศิลปะตัวฮอ

การทำงาน

2548 – ปัจจุบัน ร้านเล่า

2552 – ปัจจุบัน เจ้าหน้าที่ประสานงาน หอนิทรรศการศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ประวัติการแสดงงาน

2546 one day Ekabuk อุโมงค์ศิลปวัฒนธรรม เชียงใหม่

2548 Hybridtarian exhibition :Media art & design CMU

2549 เลิกสนุกมาทุกข์กันเถอะ ver gallery กรุงเทพฯ

2552 ครึ่งทางรัก ณ ร้านเล่า เชียงใหม่

เกียรติประวัติ

-ระดับอนุบาลประกวดวาดภาพ ได้รางวัลเหรียญทอง

-ระดับประถมศึกษา เป็นตัวแทนจังหวัดเข้าแข่งขันงานศิลปหัตกรรมนักเรียนที่จังหวัดนครสวรรค์ ได้รับรางวัลชมเชย

2540 เป็นตัวแทนโรงเรียนสามัคคีวิทยาคมไปแข่งขัน วาดรูป เทคนิคสีน้ำ

2541 ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ประกวดวาดภาพหัวข้อ ”ยาบ้าคร่าชีวิต” ได้รับรางวัลชนะเลิศ

2541 ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ประกวดระบายสีวัฒนธรรมไทย งานสุนทรภู่’41 ได้รับรางวัลรองชนะเลิศ

2547 แสดงละครเวทีเรื่อง “ปลาทองกับซองจดหมาย” หอศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

2551 แสดงภาพยนตร์สั้น “ soulmate “ ของการประกวดภาพยนตร์สั้นของ CKA

Sky beyond my garden

2010-05-08T09:02:00.003+07:00

พจวรรณ พันธ์จินดา
Potjawan Panjinda

June, 12- July, 12 2010

Sky beyond my garden

THE POST-SUPERHUMANITY

2010-04-26T10:03:00.001+07:00

Art, Yong and Superman

2010-04-26T07:35:00.004+07:00

About 'The Post-Superhumanity"

Okay, the first association that would come to mind when 'Superman' is embraced
in art is for most people probably Roy Lichtenstein, one of the most famous American
artists from the pop-art periode in the sixties of last century. Some of his works are
quotations related to 'Superman'.

But enjoying the exhibition of Acharn Kosit Juntaratip I realized that the honor has to be
given to Joe Shuster himself, a Canadian born son of a Dutch father and an Ukranian
mother, who later became an American by choice.

He was the man who created "Superman' as early as in 1938 and as such he also showed
the 'dark' sides of 'Superman' (for the younger readers among us: it is not so long ago that
everything related to sexuality was considered 'dark' in the western world and among Catholics
there was even a belief that masturbation would weaken your spinal cord- and for the Thai readers
among us: most foreigners living here are fifty years and older, which might be the reason that
they show behaviour that in many cases can be explained by earlier shortcomings in the field of sex).

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

500 x 500 (82.77K)

Warning for the sensitive souls among you:

Joe Shuster then, as as Acharn Kosit does now, didn't deny that sex actually plays an enormous
important role in life. I must therefore seriously warn those that consider sex evil, not to visit the
exhibition. There are a lot of references to sexuality and you might get seriously confused by
seeing graphical representations of it.

Also those who might think that a visit to the exhibition might help them to re-discover their own
partners sex-appeal I regretfully have to disappoint: It doesn't work that way!
Representation of sex in art is in most cases tongue-in-cheek, it can be instrumental to 'higher
purposes' or simply a cheap trick to catch attention of the picturally blind.

The exhibitions is about completely other things and these 'other things' are mediated to the visitor
by pictures and installations.
There is for instance a very beautiful painting of a school girl, at one side of the painting in her uniform
and on the other side in the upper part of a 'superman' outfit, while the naked lower part of her body is
receiving 'a gift' from a man evenso dressed in a superman outfit.
A beautiful picture, depicting the dualism that is so characteristic in Thai art.
You see it for instance also very strongly in the work of Acharn Chalong, Acharn Chaiwat and photographer
Tinnakorn, to mention some of the great artists of our town.

Limbo

. . . . . . .

Kosit Juntaratip

2010-04-22T14:12:00.001+07:00

Kosit Juntaratip Born in 1971 in Chiang Mai, Thailand. Multi-media / performance artist. Lives and works in Chiang Mai. Studied Painting at the Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University from 1989-1993. From 1997-2003 Studied Audiovisual Media (Media Art) at the Academy of Media Arts in Cologne and Media Arts / Photography at the Academy of Visual Art in Leipzig Germany. His artistic work includes painting / drawing, performances, installations, video, computer work, photography and film provoked with Thai contemporary art history. Has had a number of group and individual exhibitions since 1992-present. In 1994 he marriages with sex doll (Lily Ovary) in Chiang Mai First Church on Valentine’s day, and in the end of the year he took out his blood in his performance and post photography called ?Kosit’s Blood in Alphabet of LOVE? and ?HAPPY BIRTHDAY 24, 1994? at Ideal Art Gallery in Bangkok. During that times he was one of founder the social events (Chiang Mai Social Installation and Week of Suffering) with Uthit Atimana, Mitra Jai-Inn and Navin Rawanchaikul. In 1997 the year before he left to Germany, he worked in collaboration with Rirkrit Tiravanitja and Navin Rawanchaikul to bring Chiang Mai residents cross in hybridity culture at Tapae Gate, Chiang Mai. Their works includes ?Love Dancing Party?, Untitled (Slide Pork Salad Cooking) and ?Mu-Hao-Look-Kao-Nung? (we are the son of sticky rice). During six years in Germany he experiments many concept with digital / analog process, recently he has his solo exhibition called KISS at BUG in Bangkok. In Chiang Mai he organizes projects with his students called ?Quark the experimental?. Since 2004 Kosit Juntaratip has been Lecturer of Media Art at the Media Arts and Design, Chiang Mai University.

THE POST-SUPERHUMANITY

2010-04-22T13:22:00.002+07:00

โฆษิต จันทราทิพย์ Kosit Juntaratip

THE POST-SUPERHUMANITY
by Kosit Juntaratip
April 23-May 23, 2010
at angkritgallery 7:00 pm

THE POST-SUPERHUMANITY by KOSIT JUNTARATIP

2010-04-14T14:51:00.002+07:00

อังกฤษแกลลอรี่ มีความยินดีขอเรียนเชิญท่านร่วมเป็นเกียรติ
ในงานเปิดนิทรรศการศิลปะและพบปะกับศิลปิน

"เดอะ โพสต์ ซุปเปอร์ฮิวแมนนิตี้"

โดย โฆษิต จันทราทิพย์

ในวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2553

ตั้งแต่เวลา 19:00 น. เป็นต้นไป

ที่อังกฤษแกลลอรี่ ตำบลนางแล อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย

THE POST-SUPERHUMANITY 
I do not believe in immortality of the individual, and

I consider ethics to be an exclusively human

concern with no superhuman authority

behind it. Albert Einstein

KOSIT JUNTARATIP

23 APRIL 2010 - 23 MAY 2010

meeting the post-superhuman | event: artist talk and critics

Friday 23 April 2010 at 07:00 pm

angkritgallery is proud to present the artist's first ChiangRai exhibition THE POST-SUPERHUMANITY,. This show features a new body of work.
On view through May 23, the exhibition including a large-scale mixed media, painting and sculpture never-before-seen.

Kosit Juntaratip Born in 1971 in Chiang Mai, Thailand. Multi-media / performance artist. Lives and works in Chiang Mai. Studied Painting at the Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University from 1989-1993. From 1997-2003 Studied Audiovisual Media (Media Art) at the Academy of Media Arts in Cologne and Media Arts / Photography at the Academy of Visual Art in Leipzig Germany. His artistic work includes painting / drawing, performances, installations, video, computer work, photography and film provoked with Thai contemporary art history. Has had a number of group and individual exhibitions since 1992-present. In 1994 he marriages with sex doll (Lily Ovary) in Chiang Mai First Church on Valentine's day, and in the end of the year he took out his blood in his performance and post photography called ?Kosit's Blood in Alphabet of LOVE? and ?HAPPY BIRTHDAY 24, 1994? at Ideal Art Gallery in Bangkok. During that times he was one of founder the social events (Chiang Mai Social Installation and Week of Suffering) with Uthit Atimana, Mitra Jai-Inn and Navin Rawanchaikul. In 1997 the year before he left to Germany, he worked in collaboration with Rirkrit Tiravanitja and Navin Rawanchaikul to bring Chiang Mai residents cross in hybridity culture at Tapae Gate, Chiang Mai. Their works includes ?Love Dancing Party?, Untitled (Slide Pork Salad Cooking) and ?Mu-Hao-Look-Kao-Nung? (we are the son of sticky rice). During six years in Germany he experiments many concept with digital / analog process, recently he has his solo exhibition called KISS at BUG in Bangkok. In Chiang Mai he organizes projects with his students called ?Quark the experimental?. Since 2004 Kosit Juntaratip has been Lecturer of Media Art at the Media Arts and Design, Chiang Mai University.

For more information, please contact Angkrit at +66 8.6911.5331
email : angkritgallery@gmail.com
or visit http://angkritgallery.com/ag/category/exhibition/upcoming/

angkritgallery established in 2008, aims to provide an innovative forum for contemporary art, presenting work by largely unseen young artists or by international artists whose work has been rarely or never exhibited in the gallery. Many artists showing at angkritgallery are unknown when first exhibited, not only to the general public but
also to the commercial art world. We like to support for young artists to launch their careers.

angkritgallery 99 Moo 2 Pahonyotin, Nanglae, Chiangrai, Thailand 57100

telephone: 00 66 8 6911 5331 | email: angkrit@gmail.com | www.angkritgallery.com

angkritgallery open everyday from 06:00 am - 03:00 pm

The Monster 2 by Pornthep Chitphong

2010-03-25T10:33:00.001+07:00

Eyewitness (อายวิทเนส) ผลงานจิตรกรรม โดย สุดศิริ ปุยอ๊อก-

2010-03-13T14:26:00.002+07:00

“ประจักษ์พยาน คือผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ผู้ที่ได้เห็น ได้ยิน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยตัวของเขาเอง”

“ฉันคือประจักษ์พยานในการเดินทางของตัวเอง ทุกชั่วขณะของการเดินทาง มักมีบางสิ่งบางอย่างเข้ามากระทบกับตัวเรา สายตา อารมณ์ความรู้สึก และความนึกคิดของเรา ไม่ว่าโดยรู้ตัวหรือเกิดขึ้นอย่างบังเอิญก็ตาม การเดินทางฝ่านช่วงเวลาและสถานที่ต่างๆมากมายเหล่านั้นกลับทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะหยุดนิ่ง เฝ้ามอง และครุ่นคิดกับชั่วขณะของเวลา”(สุดศิริ ปุยอ๊อก)

มีสถานการณ์ใดบ้าง? ที่เราต้องการประจักษ์พยาน... ถ้าไม่ใช่สถานการณ์ลึกลับคับขันเพื่อการค้นหาความจริง ก็น่าจะเป็นสถานการณ์ในแง่ที่น่าจดจำและแบ่งปัน สถานการณ์พิเศษที่ว่านี้ ไม่ว่าดีหรือร้ายย่อมไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ ถ้าเมื่อใดต้องการบอกเล่าถึงเหตุการณ์เราจึงจำเป็นต้องมีประจักษ์พยานอยู่ร่วมสถานการณ์ เพื่อสร้างความน่าเชื่อถือให้กับเรื่องเล่านั้น

การประกาศว่า “ฉันคือประจักษ์พยานในการเดินทางของตัวเอง” ของสุดศิริ จึงเป็นเรื่องชวนพิศวงและชวนเหงาใจอยู่ไม่น้อย ไม่มีแม้ประจักษ์พยานในเหตุการณ์แสนธรรมดาที่ไม่ธรรมดาในสายตาศิลปิน ฝูงกาบินปะปนกับถุงพลาสติก หนูที่ซ่อนอยู่ในหลืบห้องทำงาน ถนนอ้างว้าง หนทางเปลี่ยว เหตุใดเหตุการณ์แสนธรรมดาที่เกิดกับใครก็ได้จึงจำเป็นต้องมีประจักษ์พยาน หรือเหตุการณ์เหล่านั้น ไม่ใช่เรื่องธรรมดา?

แน่นอนว่าหัวข้อที่ศิลปินนำมากล่าวถึงเป็นผลงานจิตรกรรม แม้ว่าจะเป็นเรื่องธรรมดาของคนทั่วๆไป แต่ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดาของศิลปิน เพราะการจะเป็นศิลปินได้นั้น ต้องสถาปนาความเป็นผู้มีความสามารถพิเศษ ถ้าไม่มีฝีมืออะไรเลยก็ควรจะมีความคิด มุมมองที่พิเศษพิสดาร ไปกว่า

บุคคทั่วๆไป จึงจะคู่ควรต่อการสร้างสรรค์ศิลปะอันวิจิตร

ในกรณีของสุดศิริ ปุยอ๊อก ประจักษ์พยานนั้นคืองานจิตรกรรมของเธอเอง แม้เรื่องราวที่ปรากฏในภาพวาดจะไม่ได้เป็นเรื่องที่วิเศษพิสดารอะไร หากแต่เป็นเรื่องราวเหตุการณ์ธรรมดา ซึ่งศิลปินเลือกบันทึกชั่วขณะของความรู้สึกที่เกิดจากประสบการณ์ตรงที่ศิลปินนั้นมีต่อสถานที่ เหตุการณ์ สถานการณ์ ความลึกลับ ความลังเล ที่กระโดดข้ามไปมาระหว่างเรื่องจริง และเรื่องแต่ง สภาวะชั่วขณะของความลังเลอันแสนอ้างว้าง จึงเป็นเสน่ห์ที่แท้จริงของจิตรกรรมในชุดนี้

องค์ประกอบของภาพที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า ได้ตอกย้ำ “เวลา” ที่ไม่สามารถอ้างอิงได้บนพื้นโลก สถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก หรือนั้นคือสิ่งที่ดำเนินไปภายในจิตใจของศิลปิน

Memory of My Studio Mate (2005), 50 x 60 cm. , Oil on canvas

“หนูที่ซ่อนตัวอยู่ในสตูดิโอของศิลปิน” ขนมปังที่ถูกแทะ เสียงกุกกักยามค่ำคืน ย่อมรับรู้ได้ด้วยสามัญสำนึกว่ามีหนูอยู่เป็นเพื่อนร่วมห้อง แต่ความรู้สึกของการอยู่คนเดียวได้กลืนกินเหตุผลทั้งหมดสิ้น ไม่มีหนูที่นี่ “ฉันอยู่เพียงลำพัง” ความเป็นจริงจึงขัดแย้งกับความรู้สึก

(หมายเหตุ : ศิลปินได้วาดรูปนี้ขึ้นขณะพำนักในสตูดิโอ ของสถาบัน Rijksakademie van Beeldende Kunsten กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอแลนด์)

Flying Black Plastic Bag Among the Crows (2008), 70 x 110 cm. , Oil on canvas

“ถุงพลาสติกที่ลอยปะปนกับฝูงกา” ถ้ามองเพียงผ่านจะรู้สึกว่าถุงพลาสติกนั้นเป็นสิ่งมีชีวิต ล่องลอยอิสระเหมือนนกบนท้องฟ้า หรือถ้าไม่ใส่ใจ ก็อาจจะไม่รู้เลยว่า สิ่งที่โบยบินอยู่นั้นเป็นสิ่งมีชีวิตหรือไม่แต่ถ้าเมื่อใดที่รู้ว่าสิ่งนั้นคือถุงพลาสติก ขณะก่อนจะเกิดความคิดที่เป็นเหตุเป็นผล ความลังเล ความไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ และ ไม่มั่นคง ปะปนอยู่ในความรู้สึก ท้องฟ้าสีเทาอมชมพูที่ละลายอยู่ทั่วทั้งภาพจึงเป็นเสมือนผ้าคลุมของบรรยากาศที่อ้างว้างนั้น

The Orange Buoy (2009), 65 x 100 cm. , Oil on canvas

ลูกบอลสีส้มลอยอยู่กลางพื้นน้ำกว้างไกล จะปราศจากความหมายหากลูกบอลนั้นไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว แม้ว่าจะอยู่ตรงกลางของภาพ หากว่าภาพนี้ ไม่ได้ประกอบไปด้วยพื้นที่ว่างรอบๆ เป็นความจงใจของศิลปินในการสร้างองค์ประกอบที่เรียบง่าย นิ่งเฉย ด้วยการห่อหุ้มวัตถุขนาดเล็กด้วยพื้นที่ว่างสีเทาขนาดใหญ่ ความเงียบเข้าครอบงำทั่วผืนภาพ แต่ทั้งหมดนั้น ช่วยให้ลูกบอลสีส้มปรากฏตัวขึ้นอย่างโดดเด่น “ลูกบอลลูกนั้นมีอยู่ และอยู่มานานแล้ว แต่ปราศจากการให้ความหมาย พื้นที่ว่างจึงเป็นประจักษ์พยานของการมีอยู่ของลูกบอล”

เหตุใดในยุคสมัยของข้อมูลข่าวสารที่เปลี่ยนคนธรรมดาให้กลายเป็นพวกสมาธิสั้น ยังมีประจักษ์พยานของความเงียบ ความอ้างว้าง โดดเดี่ยว ที่สะท้อนออกมาอย่างชัดเจนในงานฝีมือที่ต้องใช้เวลาอย่างจิตรกรรมสีน้ำมัน?

สมองซีกซ้ายรับรู้ข้อมูล ส่วนสมองซีกขวารับรู้บริบท หากแต่บางขณะ เราไม่ได้ต้องการรับรู้ด้วยสมอง หรือ บางขณะเรายังต้องการประจักษ์พยานว่าเรายังเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีหัวใจ.

อังกฤษ อัจฉริยโสภณ 100313
นางแล เชียงราย

“Eyewitness” by Sudsiri Pui-Ock

5-30 January 2010 at angkritgallery

http://www.sudsiripuiock.com/page_sub/2008/eyewitness.html

opening : The Monster 2

2010-03-05T14:33:00.002+07:00

สัตว์ประหลาด ภาค 2 : นิทรรศการศิลปะโดย พรเทพ จิตต์ผ่อง
1 – 30 มีนาคม 2553 ที่อังกฤษแกลลอรี่ นางแล เชียงราย
เปิดงานวันจันทร์ที่ 1 มีนาคม เวลา 18:00 น.

http://picasaweb.google.com/angkritgallery/TheMonster2Opening?feat=directlink

opening : PLANT

2010-03-05T14:31:00.001+07:00

งานเปิดนิทรรศการ ต้นไม้ : โดย พิสิฎฐ์กุล ควรแถลง
วันศุกร์ที่ 12 กุมภาพันธ์ – วันอาทิตย์ที่ 28 กุมภาพันธ์ 2553
ที่อังกฤษแกลลอรี่ นางแล เชียงราย

http://picasaweb.google.com/angkritgallery/OpeningPLANT?feat=directlink

Pornthep Chitphong

2010-02-17T14:05:00.003+07:00

PORNTHEP CHITPHONG

Born 1 June 1976, Suphanbury

2005-2010 Live and Works in Pai Maehongson

SOLO EXHIBITION

1999: Times at Comme’ Restaurant, Bangkok

2001: Black Shear at Tohkim Restaurant, Bangkok

2002: I am not artist at Raan Barn rao, Bangkok

: Pate at Contemporary art gallery, Bangkok

2003: Summer love at Raan Barn Rao, Bangkok

: dude sweet party at Tohkim Restauran Bangkok

2004: Bean sprout at Seameo Spafa, Bangkok

2005: Utopai at Reflection hotel, Bangkok

2006: Love is everything at Art Café Slabberas, Oslo Norway

2007: Rainy Season at All about coffee, Pai Maehongson

2009: Dots Lines Colors Circles at Minimal art gallery, Chiangmai

2010: The Monster 2 at angkritgallery, Chiangrai

SELECT EXHIBITION

2002: Begin at Phatavadi Theatre, Bangkok

2003: Art way at Naphalan Restaurant, Bangkok

: Luck ka paint 1 at Mes’Amis Food&Wine, Bangkok

: Luck ka paint 2 at Mes’Amis Food&Wine, Bangkok

: Conversation at Holy pizza, Bangkok

2006: Likely at Café’ Bangrak, Bangkok

: Freaks at Baan Pittalew, Pai Maehongson

2008: White cat and B&W Photographer at 1000Thanks, Bangkok

2009: The 2^nd Bangkok Triennial International Print and Drawing Exhibition

: at Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok

: at Sanamchandra Art Gallery, Silpakorn University Nakhonpathom

2009: The Monster 1 at PaiTalay Bungalow, Pai, Maehongson

2010: The 2^nd Bangkok Triennial International Print and Drawing Exhibition

:at Eastern Center of Art and Culture, Burapha University, Chonbury

:at Chiang Mai University Art Center, Chiang Mai University, Chiangmai

WORKS EXPERIENCE

Illustrator Lips Magazine, Hi Magazine, Amarin Books,

Elephants&Roaches (Japanese free copy)

Children Art project “Shan Fan Kyan Silp”

Children Art Teacher Baan Seekao School, Rayong

Pisitakun Kuntalang

2010-02-08T11:37:00.002+07:00

Pisitakun Kuntalang

March 20, 1986, Bangkok, Thailand

B.F.A Sculpture,KingMongkut’s Institute of Technology Ladkrabang,Bangkok

email: kamibb12@hotmail.com

Solo Exhibition

2009

-“Useless Art-Exhibition: Ratchaburi Journey”, at Moddy , Thailand
- Sum Mye: Free Book

2008
- Termite, at Nospace Gallery, Thailand BKK

Group Exhibition

2009
- WC Room Project : at Bangkok Art and Culture Centre ,Thailand

- NOSPACE + SOLSPACE : at SOL Gallery ,Thailand BKK

- MINI Matters : at Gallerie N, Thailand BKK

- NO PARTY: at WHITEOUT, Thailand BKK

- ART OF CAMPAIGN: CAMPAIGN FOR ART, at Bangkok Art and Culture Centre, Thailand

2008
- YOU–I: Nospace joine Fat Festival : at Fat Festival # 8 , Thailand

- NO1 : at Nospace Gallery, Thailand BKK

- (Art Thesis Exhibition) King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang,Bangkok : at Centralworld ,Thailand

2007
- MINI Sculpture 2007, KhonKaen University ,Thailand KhonKaen
- Experimental Video ART # 4 Exhibition at;

- SilpakornUniversity ,NakhonPathom

- Bundipatanasilpa Institute, Ladkabang

- Burapa University

- Chiang Mai University

- King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang, Bangkok

- Love Funtion : at Bangrak Café , Thailand BKK

2006

- “RE?” , at Bangrak Café, Thailand BKK

- New mini ๆๆ AR ท at HOF ART Gallery, Thailand BKK

- Experimental Video ART# 3 Exhibition, Thai-European friendship
2006 : at King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang, Thailand BKK

DECLARE INDEPENDENCE by Karl Holmqvist

2010-01-15T22:56:00.000+07:00

Eyewitness by Sudsiri Pui-Ock

2010-01-10T18:13:00.001+07:00

Sudsiri Pui-Ock CV

2009-12-27T01:02:00.003+07:00

SUDSIRI PUI-OCK

Born 1976, ChiangMai  Thailand. 
Lives and works in ChiangMai

41/9 m7, Suthep, Muang

ChiangMai, 50200 Thailand.

+66 8 9192 3636

spuiock@gmail.com

http://sudsiripuiock.com

Education

B.F.A. (Print Making)(1st Hons) Department of Printmaking Painting and Sculpture, Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, 1999

M.A. (Graphic Arts), Faculty of Painting Sculpture and Graphic Arts, Silpakorn University, Bangkok, Thailand, 2003

Teaching Experience

Assistant advisor, Lithographic Print, Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, 2000

Advisor, Department of Art Education, Faculty of Education, Chiang Mai University, 2006

Advisor, Department of Arts and Design, Faculty of Architecture, Naresuan University, 2008

Jury

  The Exhibition of Contemporary Art by Young Artists 2008    Residency and Scholarship

Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam 2004-2005

Dutch Ministry of Education, Culture and Science Fellowship 2004-2005

ARCUS Project, Artist-in-Residency Program, Ibaraki, Japan 2006

JCVA, Jerusalem Center for the Visual Arts, Jerusalem, Israel, 2007

Solo Exhibitions

“On the Path of Searching” DOB Hualumphong Gallery, curate by ARDEL, Bangkok, 2009

“The Street of Two Birds”, BARBUR Foundation, Jerusalem, Israel, curate by Nirith Nelson, supported by JCVA, 2007

“Time and Continuation”, Bangkok University Art Gallery, Bangkok, Thailand, 2004

“Fitting” The Art Gallery of, Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, Chiang Mai, Thailand, 2003

“Step Forward”, The Gallery of Faculty of Painting Sculpture and Graphic Arts, Silpakorn University, Bangkok, Thailand, 2003

“Portrait” Photo Art Exhibition, Kong Prod Poh Pub, Chiang Mai, Thailand, 2000

Selected Group Exhibition

“Gondola al Paradiso”, Thai Pavilion, Venice Biennale, Venice, Italy, 2009

“Incheon women artists biennial”, curated by Sutthirat Supaparinya, Korea, 2009

“Short Film Festival Oberhausen”, Unreal Asia curated by Gridthiya Gaweewong and David The, Germany, 2009

“Trace of Siamese Smile: Art+Faith+Politics+Love”, Bangkok Art and Culture Centre, Bangkok, 2008

“The Ethics of Encounter”, curated by Pandit Chanrochanakit, Gallery Soulflower, Bangkok, 2008

“Happy Hours”, ZAIM, Yokohama, Japan, curate by Hatch Art, 2007

“Meeting Point”, SPG Art Gallery, Faculty of Painting Sculpture and Graphic Arts, Silpakorn University, Bangkok, Thailand, 2007

“Open Studio”, ARCUS Project, Moriya, Ibaraki, Japan, 2006

“Small”, Gallery Ferdinand van Dieten-d’Eendt, Amsterdam, Nederland, 2006

“Open Atelier”, Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam, Nederland, 2004-2005

“Thailand Quadrangle Printmaking Exhibition”, Tokoha Gakuen University, Japan, 2004

Toshiba “Bring Good Things to Life”, Bangkok, Thailand, 2001

Silpakorn University, Thailand and Tama Art University, Japan, 2002

“Art Thesis” Chiang Mai University Art Museum, Thailand, 2000

46th-48th National Exhibition of Art, Bangkok Thailand

“Independent” Photo Exhibition, Chiang Mai University Art Museum, Thailand, 1999

“Let’s Print” Mini Print Exhibition, Chiang Mai, Thailand, 1999

The Exchange Printmaking Exhibition, Nagoya University of Arts, Aichi Prefectural University of Fine Arts and Music, Japan, 1999.

1st-3rd exhibition of “11/41”, Nakornswan, Chiang Mai and Mahasarakam, Thailand, 1998-1999

“Exhibition of Thai Exchange student”, Hue, Vietnam, 1998

“Chiang Mai Social Installation”, Chiang Mai, Thailand, 1998   

Field of interest  

Contemporary Arts and Contemporary Arts Practice Arts in social and human context

Thasnai Sethaseree CV

2009-12-26T23:34:00.007+07:00

THASNAI SETHASEREE

Born 1968, Bangkok, Thailand. 

Lives and works in Chiang Mai.

Media Arts and Design

239 Nimahemin, Suthep

Chiang Mai 50200

thasnai@hotmail.com

Education:

2005 – Present -Chiang Mai University, Ph.D. Candidate (Social Science)

2000 -The University of Chicago, MFA.(Visual Arts)

1996 -Chiang Mai University, BFA.(Sculpture)

1992-1996 (unfinished)-Ramkhamheang University, BA.(Philosophy)

1992-1996 (unfinished)-Sukhothai University, BA.(Political Science)

Work Experiences:

2005 – Present -Faculty Member at Media Arts and Design Graduate Program, Chiang Mai

University, Thailand.

2001 – 2003 -Visual Editor for the Baffler Magazine, Chicago, U.S.A.

2000 – 2001 -Coordinator of the Eukabeuk Event, Chiang Mai, Thailand, and Chicago, U.S.A

-Guest critic for Graduate student project at Department of Arts, Design, and Architecture at University of Illinois at Chicago, U.S.A.

1996 – 1997 -Instructor at Faculty of Fine Arts, Chiang Mai University, Thailand.

-Lectured on art theory and art philosophy.

-Ran the senior seminar in art and its social context.

-Advised senior studio projects.

-Participated Labor for Thai Constitutional Reform.

-Gathered participants for public hearings.

-Campaigned the content of the new version of the Thai Constitution.

-Organized political TV and radio programs for broadcast.

-Co-organizer of Chiang Mai Social Installation, the annual public art festival in Chiang Mai, Thailand.

Awards and Scholarships:

2004 – Present -The Royal Jubilee Ph.D. Program Scholarship, The Thailand Research Fund.

2000 – 2001 -Artist in Residence at monk parakeet, Chicago, U.S.A.

1998 – 2000 -The University of Chicago Fellowship.

1996 – 1997 -UNESCO – ASCHBERG Bursaries for Artists, workshop in Sheridan, Wyoming, U.S.A.

Pending Projects and Commissions:

2006 -Coordinating for Bridge the Gap? Project (Chiang Mai), a conference on multi-

disciplinary of Arts, Science, and social happening, sponsored by Center of Contemporary Art, Kitakyushu, Japan.

2005 – Present -Teaching at Media Arts and Design Graduate program, Chiang Mai University, in the following courses; – Introduction to Media Study.

-2^nd year graduate seminar on “Politics in Media; Cyberspace to Sub-Culture Study”.

- Media Ethno Lab.

- Conducting an office for research projects on “Visualizing Culture on Ethnic Studies”, Chiang Mai, Thailand.

2003 – Present – “ASIAN PROVISIONS” in collaboration with Robert Peters, The Housing Project for

“The Land Foundation” initiated in Thailand by Rirkrit Tiravanija and Kamin Lethchaiprasert.

Selected Exhibitions/projects:

2009 “Salad is not a thing”. Installation at Angkrit Gallery, Chiang Rai, Thaailand.

“Not Even Pineapples”. A Conceptual Project at Gallery Ver, and Bangkok Art Center, Thailand.

2005 “Thailand is not my idea; Barcelona Version”. A Conceptual Film Project at La Capella, Barcelona, Spain.

“Triangular Relation: Type A”. A Conceptual Project, Brussels, Belgium.

“Triangular Relation: Type B”, About/into Structure. VDO Documentation, About Café’, Bangkok, Thailand.
“Power Sucks Sucking the Power”, Performance. Chiang Mai Thailand.

“Center for Media Ethnography and Visualizing Culture Study; Continue”. A Research Office Project,   Chiang Mai, Thailand.

2004 “Center for Media Ethnography and Visualizing Culture Study”, a research office at CMU Museum,

Chiang Mai university, Thailand.

“make it like home…anywhere?”, Poster Project (Traveling Exhibition), Utopia Station at DasTAT

Bockenheimer Depot, Frankfurt, Kunst + Projekte , Sindelfingen, and Porto Alegre, Brazil.

2003 “Barberry” (excerpt version),“Identities versus Globalization”, CMU Art Museum, Chiang Mai,

Thailand.

“Barberry”, Conceptual Film Project, Chicago, U.S.A.

“make it like home…anywhere?”, Poster Project, Utopia Station at the Haus der Kurst, Munich, Gemany.

“make it like home…anywhere?”(Excerpt), Conceptual Film Project, Venice Biennale, Italy.

“Revolutionary Summer”: Marley’s Garden Party”, Conceptual Film Project, Chicago, U.S.A.

“We met in a bar; Savage Mind” in collaboration with Piyawat Raiva, Conceptual Project/ Installation, CMU ART Museum, Chiang Mai, Thailand.

“Move; Changed Place”, Installation, The 20^th Anniversary of Faculty of Fine Arts, CMU Art Museum,

Chiang Mai, Thailand.

“When it’s full moon, the tide never rise”, Installation, Mok-Muan: Chiang Mai Social Installation,

Chiang Mai, Thailand.

2002 “make it like home…any where?” Garden activity/Site-Specific Conceptual Housing Project, Chicago, U.S.A.

“Joy’s Noodles N’Rice”, Live Performance/Magazine/Film/Fishing Project, Chicago, U.S.A.

“Santa Claus is coming to town”; Under Construction, Installation/Events, Tokyo Opera City Art Gallery, Tokyo, Japan.

“Thailand is not my idea”, Conceptual Photo Installation, The Project 304, Bangkok, Thailand, The

FGallery, Osaka, Japan, The Temporary Service, Chicago, U.S.A. The exhibition ran simultaneously in the three cities.

“Dis-placement Platform”, Conceptual Installation, Gwangju Biennale, Korea.

“Let Do It, Then We Will Be All Right: Chinese New Year”; Sorry for its inconvenience, Installation

Events, The Siam Art Space, Bangkok, Thailand.

2001 “Crossing the Line”, Community Film Project/Magazine, Collaboration project with Rirkrit Tiravanija

at the Queens Museum of Art, New York, U.S.A.

“Hotdog Stand” (Excerpt), Tirana Biennale, Installation/Slide Show, Albania.

“Hotdog Stand”; Event/Site-Specific Installation, Chicago.

‘Digiframe’, the Galerie ‘AUTHENTIC’, Photo, Cologne, Germany.

“Calendar of Wrong-Time/Misplaced Celebrations”, 2001; Publication.

“Chom and her narrative”; Film Installation at Snail Restaurant, Chicago, U.S.A.

“ Eukabeuk!” a series of events, Chicago.

“What do you like about Chiang Mai Social Installation?”,

a series of discussion, “The Eukabeuk Event”, Chiang Mai, Thailand.

2000 “The BMX, BBQ @ B&W”, a series of events, Chicago, U.S.A.

“Pen¹ eeg¹ Karaj !:Carnival”, a series of events, Chicago, U.S.A.

1997 “The Tricky Discourses in Art and its Normal Appearance”, Performance, Chiang Mai, Thailand.

“Art in Speech”, Performance/Installation, Chiang Mai, Thailand.

“Artist-Mad Man-Monk-Thamma”, Installation, Chiang Mai, Thailand.

1996 “The Project of New Siam”, Performance/Installation. Bangkok, Thailand.

“30 Days, 30 Activities”, a series of conceptual projects. Chiang Mai, Thailand.

“The Week of Suffering”; Chiang Mai Social Installation. One-week Community Activity, ChiangMai,Thailand.

1995 “No More Beauty, No More Truth, No More Goodness” Chiang Mai Social Installation,

Collaborative Performance, Chiang Mai, Thailand.

“An Art Opening Reception as an Art Exhibition”, a series of events, Chiang Mai, Thailand.

Selected Bibliography

- Crossing the Line Exhibition; Catalogue, Queens Museum of Modern Art, New York, 2001.

- Rambutan Society: Pictorial Booklet for Crossing the Line Exhibition.

- Free Movies; Rirkrit & Thasnai, Booklet for Crossing the Line Exhibition.

- Tirana Biennale, Catalogue, Albania, 2001.

- Thailand Is Not My Idea; Booklet by Temporary Service, Chicago, 2001.

- “Eukabeuk”:Group Effort: an art fest that knows how to party, article by Martha Bayne, Chicago Reader,  Chicago, 2001.

- “Home thoughts from abroad”: Bangkok Post Outlook, January 24^th, 2002, article by Cheng Zu.

- “Thailand Is Not My Idea”: SiamRath Weekly, February 21st, 2002, article by Manit Sriwanichpoom.

- “Making Room for Economic Alternatives”: Ten by Ten, Volume 2, Number 2, article by Brett Bloom.

- Sorry for the Inconvenience:Under construction, Catalogue, article by Nathan Matteson, Bangkok, 2002.

- Baffler Magazine, cover project, 2003.

- 50^th Venice Biennale catalogue, Italy, 2003.

- Thasnai Sethaseree: Vaccine Magazine, February 2003.

- Thasnai Sethaseree: Art4D Magazine, March 2003.

- Thasnai Sethaseree: Nation Weekly, May 2003.

- Thasnai Sethaseree: Image Magazine, June 2003.

- “Venice of the East”, Bangkok Post Outlook, July 2003.

- “Identities versus Globalization”, Catalogue, Henrich Bell Foundation, 2004.

- “From the City of Angels to the City of the Counts”: Bankokpost Outlook, February 26, 2005

- “Power Sucks Sucking the Power”, Art4D, September 2005.

- “Power Sucks Sucking the Power”, Strategic Marketing, September 2005.

- “Stage of Change”, Art4D, November 2005.

LIFE IS ELSEWHERE

2009-12-26T23:18:00.002+07:00

ภัทริกา จุลโมกข์ Patricka Chulamokha

LIFE IS ELSEWHERE / ล่องลอย

august 23-september 30, 2009

out of focus: (obscure motivations)

LIFE IS ELSEWHERE

ล่องลอย

งานชุดนี้ไม่ได้ถูกถ่ายขึ้นมาใหม่เพื่อที่จะแสดงในงานนี้จึงไม่ได้มีหัวข้อที่เป็นรูปธรรมชัดเจน เนื่องจากเป็นอารมณ์ความรู้สึกดังนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่มีการไหลอย่างไม่หยุดนิ่ง และสามารถเปลี่ยนสถานะได้ตลอดเวลาโดยไม่มีข้อกำหนดที่แน่นอน ทั้งลึกซึ้ง-ตื้นเขิน, เหงา-วุ่นวาย, โดดเดี่ยว-อึกทึก, หลงใหล-รังเกียจขยะแขยง

ดังนั้นใจความสำคัญของภาพไม่ได้อยู่ที่เทคนิคการถ่าย ไม่ได้อยู่ที่แสงและเงา ไม่ได้อยู่ที่นางแบบหรือนายแบบ. แต่เป้าหมายของการถ่ายภาพทั้งหมดคือการเก็บอารมณ์ ณ ขณะนั้นเอาไว้ลงในแผ่นฟิล์ม. จึงเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายที่จะเก็บด้วยไว้ด้วยศิลปะที่เน้นความสมจริงและความชัดเจนเช่นการถ่ายภาพ และความซับซ้อนก็มากขึ้นอีกเพราะวัตถุประสงค์หลักไม่ได้ต้องการการถ่ายภาพที่มีคนแสดงอารมณ์ความรู้สึกรุนแรง แต่อยู่ที่ว่าจะถ่ายทอดความรู้สึกเหล่านั้นผ่านภาพถ่ายได้อย่างไรโดยปราศจากมนุษย์ที่หน้าเลนส์

ด้วยความที่สายตาสั้นมากขนาดที่หากบังเอิญต้องติดเกาะจูราสสิคปาร์คและทำแว่นแตกจะเป็นคนแรกที่โดนกินเพราะไม่สามารถแยกความแตกต่างระหว่างต้นไม้กับไดโนเสาร์ได้ จึงทำให้เวลาที่ไม่ได้ใส่แว่นหรือคอนแทคเลนส์ภาพที่เห็นจะไม่มีขอบที่ชัดเจน สิ่งของกลายเป็นก้อนมน ตัวหนังสือกลายเป็นตัวหนอน แต่เรากลับรู้สึกว่าภาพที่คมเกินไปกลับให้ความรู้สึกจับต้องได้น้อยกว่าภาพที่ไม่ชัด ภาพที่คมเกินไปกลับทำให้ไม่มีความเป็นคนเกินไป สิ่งที่ใกล้เคียงกับสายตาสั้นที่สุดคือเลนส์ที่หลุดโฟกัส ภาพถ่ายที่หลุดโฟกัสทำให้ขอบของสิ่งต่างๆหายไป ู่ ปล่อยพื้นที่ว่างสำหรับจินตนาการ วัตถุต่างกลายร่างเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่ตรงนั้นจริง แสงไฟตามถนนตอนกลางคืนเป็นดอกไม้ไฟฟูฟ่อง และงูเห่าเป็นหางแมวดำได้ เส้นแบ่งที่ไม่ชัดเจนกลับกลายเป็นเสน่ห์ที่จะสูญพันธุ์ เราจึงฉวยโอกาสใช้ช่องว่างจากความชัดเจน ปล่อยล่องลอย

For me the most interesting part in a relationship is the phrase right before the first kiss. There is a rush of feelings, hope, lust, longing, and possession. Butterflies, and all sorts of creatures sway in the stomach. Everything seems ambiguous. During that time your mind are distracted by the emotions. Your eyes strays. With such the images created of the reality are of blurred quality, like out of focus pictures. These images are often cloudy and vague. Charming, in a misleading way. It is like when one with bad eye sight sees without glasses. Images loose its shape, and the edges are blended into rounded objects. These blended and blurred objects leaves space for other out of worldly imaginations. Street lights transform into large bright fireworks, and cobra snakes mistaken for the wiggling tails of cute black kittens. Open for reinterpretations. So I seek, for life, elsewhere.

"... individuals of this kind never feel well integrated into the world in which they find themselves; hence their love of paradox and of everything that creates disorder. They feel less out of place in a somewhat revolutionary climate of ideas than in a more settled environment and philosophy..." Michel Foucault, 'Abnormal' Lectures at the College de France, (1974-1975).

Patricka Chulamokha CV

2009-12-26T23:10:00.003+07:00

PATRICKA CHULAMOKHA

Born 1983, Bangkok, Thailand. 

Lives and works in Bangkok.

patricka.c@gmail.com

Education

International School of Sacred Heart, Tokyo, Japan — Middle School

Chitralada School - High School, 2001

Thammasat University, Social Work - B.A., 2006

Mahidol University, Human Rights and Social Development - Coursework M.A., 2007

Skills

Fluent in reading and writing Thai and English,. Does photography, oil paintings, and making travel journal scrapbooks. Practice Chinese martial arts - Changquan Wushu. A certified PADI Advance - Medic First Aid scuba diver with a serious sea sickness problem.

Profile

Is a professional social worker, not a professional photographer, nor a professional painter., but tends to fall in love with sexy old german cameras, smell of oil paints, and felines. Committed to the ambitious task of making the world a slightly more beautiful place.

Experience

Child Protection Coordinator, World Vision Foundation of Thailand, Bangkok, 2009 - present

Works as an advisor and strategic planner for all works related to child protection programmes for WVFT. Aims to identify, raise awareness on the issues, and advocacy with both local governments, and the policy makers.

Curator, Ghost Theory Project Bangkok, 2009 - on going

Ghost Theory project is a group exhibition in the field of conceptual art. With mixed mediums from photography, sound installation, site-specific installations, and paintings, the main objectives of this project is to re-interpret the notion of ‘ghost’. The exhibition will divide into three shows, in three different places during three different time periods.

Artists Representative, Gallery VER Bangkok, 2007-present

Gallery VER is a conceptual art space located by Chaopraya river, right next to the Millenium Hilton Hotel. Founded by Rirkrit Tiravanija a renowned contemporary conceptual artist who divides his time in New York, Berlin, and Bangkok.

Account Specialist/Creative, VIEW Three Sixty Bangkok, 2007-2008

VIEW Three Sixty is a premium hospitality marketing communications agency. It is partnership with Aviewgroup, MODO, Astro. Being Creative allowed exposure to new experiences and combining the use of artistic skills and marketing communications. My works was to encourage implementing the concept of Corporate Social Responsibility with creativity and marketing communications. Clients that has been handled includes high-end Mövenpick Ice-Cream of Nestlé. Nokia. Philip Stein from PMT The Hour Glass, Möet Chandon. All of CHANINTR group from Habitat, Babarra Barry, to Martha Steward.

Interpreter, ANFREL Bangkok-Nakorn Ratchasima, 2007

The Asian Network for Free Elections (ANFREL) international election observation mission on the controversial elections to the House of Representative in 2007 in Nakorn Ratchasima, the province in North-East Region of Thailand which was known as the core strength of Thaksin Shinawatra’s and the former Thai Rak Thai party’s popularity.

Organizer/Public Relations, Thai Working Group on ASEAN Human Rights Mechanism Bangkok, 2007

Organized seminar sessions of “ASEAN, ASEAN Charter, A New Chapter for Human Rights?.”

Interpreter, FORUM Asia Bangkok, 2006

For the 2nd Regional Human Rights Defenders Forum (HRDF) “Towards Full Implementation of the UN Declaration on HRDs in Asia - Strengthening the Role of HRDs.” with the United Nations Special Representative of the Secretary General on Human Rights Defenders organized by FORUM Asian and the Asia-Pacific Forum on Women, Law and Development (APWLD)

Organizer, Human Rights Film Festival at Mahidol University Bangkok, 2006

At Human Rights and Social Development Programme, Mahidol University. Producer, Sony BMG Bangkok, 2005 For music video ‘Luem’ of the band Rhythmatique of Monotone Group, Black Sheep Label, Sony BMG.

Coordinator, PERFORMATIVITY project Bangkok, 2005

PERFORMATIVITY is a collective group of young performance artists from the Southeast Asia region, creating Video showcases all over Bangkok.

Researcher for Bangkok Benricho 2006, Daco Co., Ltd. Bangkok, 2005

Daco is a Japanese magazine publisher whose main readers are Japanese living in Thailand. Its main focus are arts/music/culture/lifestyle. Bangkok Benricho is an annual in-depth book for everything necessary for living in Bangkok. Besides logistical data for everyday living, information in there varies with answers from ‘Which temples will cremate your pet?’ to ‘The etiquette of bargaining with local Motorcycle drivers.’

Interpreter, Asiatopia Bangkok, 2005

International Performance Art Festival & Southeast Asia Performance Art. The first Southeast Asia Performance Art Symposium.

Sayarm Pueng-Udom  CV

2009-12-26T22:58:00.003+07:00

SAYARM PUENG-UDOM 

Born 1957, Chiang Rai, Thailand.  

Lives and works in Chiang Rai.

sayarm163@gmail.com

2519 ศึกษาชนิดพันธุ์ของไผ่พันธุ์"ไผ่โปก"หรือที่ภาคกลางเรียกว่า"ไผ่เปาะ"ซึ่งนิยมปลูกและนำมาใช้งานในชุมชนชาวไทยใหญ่ ที่อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

2523 ศึกษาการนำไม้ไผ่มาสร้างบ้านเรือนของชนเผ่าอาข่า ลีซอและลาหู่

2527 ร่วมก่อตั้งโรงเรียนสมุดไท สอนศิลปะและการออกแบบ กรุงเทพฯ

2531 เริ่มดำเนินการปลูกไผ่ที่สวน อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

2538 สร้างบ้านดินด้วยโครงสร้างไม้ไผ่ที่สวน อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

2547 เข้าร่วมอบรมและสัมมนาเรื่อง "การอนุรักษ์พันธุ์ไผ่" ที่ศูนย์เพาะกล้าไม้โป่งสลี เชียงราย

2549 เข้าร่วมศึกษาดูงานการอนุรักษ์และการใช้ประโยชน์จากไผ่ ที่ศูนย์ไผ่ทองคำ เชียงราย

2550 ร่วมออกแบบเจดีย์ไม้ไผ่ ของวัดป่าอ้อร่มเย็น ต.นางแล อ.เมือง เชียงราย

2552 กิจกรรมทาง ขนม อาหาร วาดรูป ดนตรี เขียนบทกวี สุนทรีศาสตร์กับเด็ก เชียงใหม่ เชียงราย แม่สาย และที่หมู่บ้านป่างิ้ว เชียงราย

2549-ปัจจุบัน สร้างสรรค์งาน Bamboo Art โดยนำประสบการณ์ทั้งด้านศิลปะ และ ประสบการณ์จากการศึกษาเรื่องไม่ไผ่ตลอดเวลากว่า 30 ปี มาสร้างสรรค์งานศิลปะไม้ไผ่ในรูปแบบของตนเอง

Sayarm Pueng-Udom by Drs. John J.H. Jeurissen

2009-12-26T22:45:00.003+07:00

About thirty years ago Khun Sayarm was one of those young pioneers that voluntarily went to live in the mountains to teach the peoples of ethnic minorities Thai language and the basic principles of Thai culture and society: the 'kru doi', the greatly respected mountain teachers. It was the beginning of a teaching career that would result in the founding of Smoodtai Art School in Bangkok. Nowadays he teaches art, his passion, to northern Thai children again.

The art teacher Khun Sayarm bases his art teaching and his art work on the same artistic concept: he approaches his students with the same respect he shows for the characteristics of the materials he uses for his art. He takes their abilities, their feelings and theirperception as starting point for his educational interaction with them. He believes in them as young artists reflecting the childlike simplicity of the genuine naïve artist, so often resulting in pleasant and refreshing visions.

Not only the result counts for him but also the process itself. When the students are at work, Khun Sayarm often plays guitar to enrich the creative atmosphere with an acoustic component. Sometimes, aside of watercolor and acrylic paint, the students use eatable ingredients, enabling them to add taste to the happiness in making art, a state of mind in which learning and creating are main components. They see, hear, feel, taste; they are engaged with body and soul. All gates of perception are open to them.

Participants in the exhibition are Shan and Akha from Maesai, children from the village Ban Pa Ngiew and his students from Chiang Mai and Chiang Rai, among which many of Wiksanuson, the new Montessori school.

The art of Sayarm Pueng-udom is as universal as art by definition is, but conceptually it shows clearly typical Thai aspects. There is for instance this remarkable acceptance of nature, of things being the way they are, that reflects itself in the works of Sayarm.How easy would it be to use only natural material that by co-incidence shaped itself already into the kind of perfection we think to need; perfection indirectly based on our patterns of wishful thinking about ourselves and the world around us. That's what we generally see in furniture styled to float commercially on the waves of the popular 'natural trend'. It is nature that is tamed to serve us, stripped of its own identity.Khun Sayarm on the other hand respectfully preserves the identity of his material.

Sayarm embraces the perfection of nature in its original form. Therefore his work playfully exposes our less perfect mind, that always seems to be willing to control this very same nature as illustrated centuries ago in the classicistic gardens of the Palace of Versailles and nowadays by evergreen bushes cut into the shapes of animals and those in their turn, with the poodles first of course, into the most remarkable, almost imaginary, creatures thinkable.

No, the work of Sayarm incorporates nature as it is, thus delicately paying honor to it. His artworks seem therefore to live an own life, independent but inviting. We can use his respectful art or only look at it. Whatever we choose to do, it will be in humble harmony with the natural integrity of the material of the works and the artistic concepts of its creator.

Drs. John J.H. Jeurissen

บทสัมภาษณ์ อุเทน มหามิตร จากนิทรรศการเชื้อราและทากเปลือย

2009-12-26T22:05:00.002+07:00

เมื่อ ปี 2550 "ฤดู มรสุมบนสรวงสวรรค์" ของ อุเทน มหามิตร เป็น 7 ใน 8 ผลงานกวีนิพนธ์ ที่เข้ารอบสุดท้ายซีไรท์ จากจำนวนทั้งหมด 76 เล่ม นั้นพอจะทำให้ชื่ออุเทน มหามิตร เป็นที่รู้จักอยู่บ้างในแวดวงวรรณกรรม ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่ผลงานแนวเหนือจริงที่อุดมด้วยพลังแห่งจินตนาการและ มวลสารแห่งความอัศจรรย์ใจเล่มนี้จะได้รับการยอมรับบ้าง แม้ว่าจะเป็นเพียงหนังสือทำมือ ที่ผลิตด้วยมือของกวีเองเพียง 100 เล่มก็ตาม

อุเทนบอกว่า 

"มันไม่ใช่เรื่องจะต้องมาแนะนำตัว"

อุเทนเรียนจบจิตรกรรมจากคณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ด้วยวิทยานิพนธ์ในรูปแบบวรรณกรรมที่ใช้ชื่อว่า"นิทานอิสระ" เคยไปสอบเรียนต่อที่ศานตินิเกตันแต่สอบไม่ผ่าน อุเทนบอกว่า

"งานของผมคงไม่มีปรัชญา"

ปัจจุบันยังคงวาดรูปและเขียนบทกวีสยดแสยะ ที่พะเยา เชียงราย สะเมิง หรือ แม่วางขึ้นอยู่กับฤดูกาล อุเทนชอบทำงานตอนกลางคืนเหมือนนกฮูก 

ตกกลางคืนเรี่ยวแรงความคิดความอ่านของผมเปล่งปลั่งยังไงบอกไม่ถูกต่างจากตอนกลางวันที่ไม่มีเรี่ยวแรง ซึม ป่วย ท้องไส้ป่วน และสะลึมสะลือ แต่เมื่อตอนบ่ายนี้ ผมบังเอิญได้ยินโฆษณาทางวิทยุ"ลูก ผู้ชายตัวจริง ยืดอก พกถุง แล้วตรงไปหาน้องนิ่ม" !!! แล้วมันเงียบไปครู่หนึ่ง(ให้ผู้ฟังตกอยู่ในอาการมึนงงและขบคิด)ก่อนตะโกนดัง ลั่นด้วยความสะใจ "ก็น้องนิ่มซี่เส็งนั่นไง" เออ..มึงอยากให้กูไปกู้หนี้ยืมสิน และผูกขอตายเพื่อปลดหนี้มึงนี่เอง

อุเทนมีโรคประจำตัวเรียกว่า "โรคลำไส้ไวต่อความรู้สึก" 
ตั้งแต่ท้องไม่ดีคราวก่อนโน้น ถึงตอนนี้ยังไม่หายเลยครับ ในหนังสือบอกไว้ว่า ลำไส้คือสมองส่วนที่สอง ชั่งน้ำหนักล่าสุดก่อนขึ้นชกจริง อยู่ที่ 54-55 กิโล ผมเดินไม่ค่อนเท่เท่าไหร่ และกลายเป็นภาพสโลโมชั่น จึงปฏิเสธงานเดินแบบชุดว่ายน้ำชายไปอย่างน่าเสียดาย ผมรู้สึกได้เลยว่า ภายในร่างกายกำลังปรับเปลี่ยนโครงสร้างขนานใหญ่ กลไกการเผาผลาญพลังงานถูกรื้อซ่อม ฯลฯ..สุขภาพคือกระบวนการเคลื่อนหมุนชีวิตไปในทิศทางของโชคชะตาบำบัด

อุเทนแปลกแยกจากคนอื่น 
ความ จริง ผู้คนต่างแปลกแยกด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว ก่อนที่จะอ้าแขนรับรับเงื่อนไขสุดวิจิตรพิสดารของสังคมเพื่อคูณทบเรื่องชน ชั้นเข้าไปอีก เวลาเริ่มเปลี่ยนผ่านความคุ้นเคยทั้งหมด แต่มันดูจะไม่มีประโยชน์ คนเรามาไกลก็จริงแต่แม่งไม่หันกลับไปมองก็เลยไม่รู้ว่าไกลแค่ไหนและหลงเหลือ อะไรบ้าง

ปัญหาโลกร้อนมีผลอะไรกับอุเทน 

มัน เป็นปัญหาคอขาดบาดตายของทุกคน แต่แปลกที่เป็นการฆ่าตัวตายที่นุ่มนวลและสะดวกสบายจนชีวิตเราขาดซะไม่ได้ และการรณรงค์ไม่ว่าคำขวัญ หรือชักชวนด้วยคำพูดสักประโยคหนึ่งของดาราชื่อดัง มันช่างเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมไร้ที่ติที่สุดแล้วในบ้านเมืองเรา ซึ่งถ้าจะออกกฎหมายบังคับใช้เอาสักข้อเดียวเกี่ยวกับแก้หรือลดปัญหาโลกร้อน มันจะดูเผด็จการณ์คนเกลียดทั้งประเทศอย่างงั้นหรือไง...? ผมเหนื่อยจะโยงไปถึงระบบระบอบทุนนิยมบริโภคที่น่าสยดสยอง บางทีเรารู้ตัวอยู่หรอกว่าเราคือสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกได้ แต่ติดที่ขี้เกียจจะเปลี่ยนแปลงตัว ก็เท่านั้นเอง(สถานการณ์บีบคั้น) ทากเปลือยคืบคลานท่องโลก ด้วยเนื้อตัวมันเลื่อมและเปลือยเปล่าเหมือนเด็กแรกเกิด พวกมันคือญาติของหอยทากซึ่งบรรพบุรุษได้สลัดเปลือกออกเมื่อหลายล้านปีก่อน จนมีเพียงผิวหนัง กล้ามเนื้อและอวัยวะภายในที่คืบคลานไปตามพื้นมหาสมุทรและยอดปะการังทั่วโลก โดยทิ้งคราบเมือกเป็นทางไว้เบื้องหลัง" (อ้างอิงจากนิตยสารเนชั่นแนล จีโอกราฟฟิก ฉบับประจำเดือนมิถุนายน 2551, หน้า 108)

เพราะอะไร?อุเทนถึงอยากให้เริ่มบทสัมภาษณ์นี้ด้วยข้อเขียนเกี่ยวกับทากเปลือยจากนิตยสารเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก ..

คงเพราะผมใช้มันอ่านตอนเปิดงานนิทรรศการนี้.. มันเหมือนเป็นการแนะนำใครซักคนที่มีเนื้อตัวบุคลิกท่าทางแปลกประหลาด เตะตาแต่แตะต้องมันไม่ได้(สีสันสุดตระการตาของทากเปลือยคือพิษทั้งน้าน)ใน ตัวมันเอง ..และมันน่าจะดีกว่าที่จะมาอ่านบทกวีให้ฟังอย่างที่ใครๆ คาดหวังและเดาทางถูก คืองี้ ใครที่จองจำงานเขียนอยู่ในวงล้อวงจรกวีนิพนธ์ แล้วพอเป็นที่รู้จักสิ่งที่ตามมามันอาจจะมีความคาดหมายว่า เวลามีงานมหรสพทั้งรื่นเริงและไว้อาลัยหรือแม้กระทั่งการทวงหนี้..ผมหมายถึงว่า มันเกี่ยวกับเกียรติหรือการชื่นชมยอมรับรูปแบบไหนกัน(รูปแบบชนชั้นสังคมสูง ต่ำดำขาว) ผมเคยแสดงการอ่านมาครั้งหนึ่งในงานหนึ่ง ผมสับสนงุนงงอย่างบอกไม่ถูก ถามตัวเองว่านี่กูทำไปทำไมว่ะ ใครฟังแล้วเข้าใจบ้างเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ก็ตามมาด้วยเสียงปรบมือ เสียงปรบมือหลังอ่านบทกวีจบมันฟังดูแปลกๆ เหมือนเป็นการแสดงของมนุษย์ต่างดาว แต่เป็นสัญญาณจังหวะตัดต่อแบ่งขั้นตอนลำดับช่วงเวลาที่ดีในการมหรสพนั้นๆ หลังจากงานนั้นผมกลับมาขบคิดว่ากูไม่ถนัดเรื่องอะไรอย่างนี้เลย กูเขียนมันขึ้นมาอย่างหัวแทบระเบิดแล้วยังมายืนอ่านให้พวกมึงฟังอ่านอีก ผมว่าไอ้พวกนักกวีมันตั้งคำถามอะไรพวกนี้อย่างรำคาญสุดหัวใจบ้างไหม แต่ที่รู้ไอ้พวกทำงานศิลปะวาดมันตั้งคำถามกับไอ้ที่ทำกันอยู่หรือสืบทอดต่อๆ กัน เหล่านี้ อย่างบ้าคลั่ง ช่วงหนึ่งสมัยเรียนปีสาม ผมแอนตี้อาร์ตฉิบหาย... เอาเป็นว่า, บทความสารคดีทากเปลือยที่สุดประหลาดใจสำหรับผมนี้(รวมถึงรูปทากเปลือยสดๆใน เล่ม) ทำเอาบทกวีที่วนเวียนตามวัฏจักรตกขอบเหวไปในทันที อย่างนี้คงไม่มีใครกล้าเชิญอุเทน ไปอ่านบทกวีที่ไหน เชิญ ได้ครับ..แต่ขอผมไปเรียนร้องเพลง เรียนการออกเสียง เปล่งเสียง ไล่เสียง ค้นหาคอร์ดสืบหาคีย์ ให้ได้ก่อน ไม่รู้เหมือนกันต้องใช้เวลาเรียนกี่ปี คือผ่านตรงนี้แล้วผมค่อยมารับงานอ่านบทกวีเปิดงานทุกงานไม่เลือก เห้อ มันยากนะ ถึงตอนนั้นแล้วชื่อเสียงก็จะเป็นตัวบงการชีวิตเราอีกที ถ้าติดใจก็คงเข้าสู่วงการบันเทิงเล่นเป็นพระเอกละครจำเลยรักตบนางเอกเลือด กลบปากกันไปเลย

เข้าวงการไม่ใช่ง่ายๆ อุเทนต้องไปใช้ชีวิตเรียลลิตี้โชว์ก่อนถึงจะได้เป็นพระเอกละครไปตบนางเอกได้
ครับผมเชื่ออย่างนั้น ครับ

ประทีป คชบัว(ศิลปินแนวเซอร์เรียลลิสต์) กล่าวไว้ว่า "โลกไม่เคยทำร้ายใคร" เค้าพูดกับอุเทนว่ายังไง?
(เฮ้ย มึงรู้ได้ไงเนี่ย)ครับ, ผมจำได้ว่าก่อนประโยคนี้ พี่แกบอกผมควรมองมุม....ของชีวิตบ้าง พอดีผมหยิบหนังสือศิลปะเด็กมอแกนขึ้นมาพอดีก็เลยตอบไปว่า "นี่ไง ผมให้เด็กๆ พวกนี้ช่วยผมมอง ผมมองคนเดียวแล้วไปไม่รอดครับ" ผมตอบไปอย่างงั้นได้ไงก็ไม่รู้เหมือนกัน เสียใจกับตัวเองลึกๆ อยู่เหมือนกัน

อุเทน มักจะทำงานศิลปะกับเด็กๆ อุเทน บอกผมว่าได้ดูหนังเรื่อง "อาข่าผู้น่ารัก" เป็นยังไงบ้าง? 

คือ.. ในหัวสมองของผมอยากหาหนังน่ารักๆ ใสซื่อใกล้ๆ ตัว(หนังไทย) สักเรื่องมาดู เพราะมันมีแต่เรื่องหนักๆ อัดแน่นเป็นกองขยะถมทะเลทำเกาะเต็มไปหมด "อาข่าผู้น่ารัก" น่าจะเป็นทางออกฉุกเฉินที่ดีสำหรับผม..คิดว่างั้น เช่าแผ่นมาดูสิบห้าบาทยืมได้หนึ่งวันต้องคืน เอ่อ..แต่ดูไปได้ครึ่งเรื่องมีคำถามเก่าๆ ในขวดใหม่เต็มหัวไปหมด มีคำถามเก่าๆ ทีวี ชุมชนหมู่บ้านชาวเขา

มันยังไง?

ตกเย็นรีบมานั่งหน้าจอจดจ้องตัวเองหรืออีกคนในทีวี...คืองี้ ผมว่าวิถีชีวิตเขาตกเย็นเลิกงานจากไร่สวนได้ผิงไฟนั่งคุยกัน แลกเปลี่ยน ปรับความเข้าใจ ปรึกษา หรือขอความช่วยเหลืออะไรกันก็ว่าไป แต่นี้ เอ้า มานั่งจ้องหน้าจอทีวี ทีวีมันโต้ตอบกับเราได้ซะที่ไหนกัน มันก็อัดๆๆ ภาพ ซึ่งเป็นภาพตัดสลับเร็วชนิดเราไม่ต้องมาทบทวนความคิดความเชื่อ(ยังไม่ต้อง นับโฆษณาในทีวีจริงๆ ซึ่งลูกๆ เราร้องเพลงเต้นรำตามโฆษณาสินค้าอย่างร่าเริงอารมณ์แจ่มใส) จบรายการก็เข้านอน บางคนก็หลับมันหน้าทีวีก่อนรายการจบเพราะมันน่าเบื่อ แต่ไม่มีอำนาจจิตพอจะไปปิด ดึงปลั้กทิ้ง... ผมดูทีวีน้อยมาก บางวันดูจนอยากจะอ้วก ไม่ใช่ไม่ดู มันใส่ใจอยากนำเสนออะไรดีๆ แก่เราตลอดเวลา อะไรไม่ดีมันเซ็นเซอร์ให้เรา คำพูดอะไรสกปรกๆ มันก็ทำให้สะอาดสะอ้านด้วยการทำเสียงให้หายซะ อะไรพวกนี้ ทีวีเหมือนคนๆ หนึ่งที่ไม่ยู่ในโลกความจริง ไม่ฟังคนอื่น มันเอาแต่พูดเรื่องของมัน เท่านั้นยังไม่พอมันไม่หยุดเว้นจังหวะให้เราหยุด ไตร่ตรอง คิดหน้าคิดหลัง เวลาสำหรับมันเป็นเงินเป็นทองมีกาลเทศะ และช่างสรรหาสุดประมาณ ในเรื่องทีวีชุมชนมันเป็นเหมือนสื่อ เป็นตัวกลางเชื่อมประสานความรู้สึกบางอย่างที่กรอบของผู้ใหญ่เข้าไม่ถึง ตัวกลางจริงๆ น่าจะเป็นความใสซื่อบริสุทธิ์ไม่มียูนิฟอร์ม(ในเรื่อยูนิฟอร์มของ "มี่จู" เป็นอัตลักษณ์ชนเผ่าที่ถูกใช้เป็นช่องทางหาเงินได้แบบไม่เสียเหงื่อเลย)จริง ใจ ไม่ต้องฟอร์ม ความรู้สึกถึงสายสัมพันธ์มันลึกซึ้งกว่ากฎระเบียบประเพณี แต่ขณะเดียวกันไอ้ทีวีนี่แหล่ะเป็นต้นแบบสร้างให้คนดูทีวี เลือกว่าจะสวมสูทผูกไทเจาะหูแทงสะดือสักยิงเลเซอร์ จะตามเทรนด์ไหน ข่าวมวลชนจะนำเสนออะไรใหญ่ๆ ในสถานการณ์บ้านเมือง หรือไอ้ที่มันสะเทือนขวัญในทางเนกกาทีฟ ลงรายละเอียด(สกู๊ปข่าวแบ่งเป็นตอนๆ)การฆาตกรรมระหว่างมนุษย์ด้วยกัน มันช๊อคและจริง

อาข่าเลยไม่น่ารัก จริงๆ มันมีหลายมิติ เรื่องคนชายขอบ คนไร้สัญชาติ ผมขอข้ามๆไปได้ไหม?

ไม่ได้ครับ... 
(มึง)ไปหาหนังสืออ่านเอาเองละกัน ไอ้เล่ม "สีแท่งกล่องหนึ่งในแสงทะเล"

อ่านแล้ว ห่วยฉิบหาย 

อ้าว มึงพูดอย่างงี้ได้ไง เดี๋ยวมีชก

ใจเย็นครับ แค่นี้ประเทศก็จะแย่อยู่แล้ว ผมชักจะรู้สึกแล้วสิ ว่า โลกมันไม่น่าอยู่เอาเสียเลย? โดยเฉพาะเวลาต้องคุยกับนักเขียน...............................เฮ้อ

(หลังจากสิ้นสุดเสียงทอดถอนใจ ทั้งคู่ต่างชักชวนกันไปกินข้าวกลางวันแถวตลาด)

(สถานการณ์ไม่ปะติดปะต่อ)

จริงๆแล้ว อุเทนเป็น เชื้อราหรือทากเปลือย? 

ผมเป็นอะไรก็ได้ ผมเป็นคนของประชาชน ลอกป๋าเบิร์ดมา

พูดจาดีดีมีสาระเป็นไหมครับ? 

ครับ ขอโทษครับ..............................เฮ้อ

(สถานการณ์เดินทาง)

ทำไมอุเทนไปอินเดียไม่มีคอ?
ไปหาความรู้ คืออยากจะไปเรียนต่อศิลปะที่ศานตินิเกตัน แต่เขาไม่รับผมเข้าเรียน

ทำไมอุเทนไปนอร์เวย์พริบตาเดียว? 
ไปค้าแรงงานครับ แลกกับตั๋วเครื่องบิน จริงๆไปสร้างบ้านไทยให้คนนอร์เวย์ใช้พักผ่อนหย่อนใจมากกว่าครับ

สวยไหมครับ นอร์เวย์พริบตาเดียว สวย มากครับ แต่พริบตาเดียวจริงๆ เข้างานเก้าโมงเช้า เลิกงานสี่ทุ่มครับ เพราะพระอาทิตย์แม่งไม่ยอมตกดิน ไม่มีเวลานั่งวาดรูปทิวทัศน์ที่สวยงามอย่างที่ใจอยากเลยครับ เป็นสิ่งที่น่าเศร้ามากครับ (อุเทนเดินทางไปนอร์เวย์ เพื่อสร้างศาลาไทยร่วมกับทีมงานมูลนิธิที่นา ในโครงการหนึ่งปี)

อุเทนไปอยู่ที่ไหนมาบ้าง เห็นว่าเดินทางอยู่ตลอด?
..............................(นึกนาน)(พอ...มึงไม่ต้องนึกแล้ว)คนรุ่นใหม่(ที่มีสมอง)มักจะศรัทธาต่อการเดินทางสำรวจโลก อุเทนคิดว่าอย่างไร? คำถามแม่งตอบยาก

ทำไมหลังจากที่กลับจากอินเดีย อุเทน เลือกที่จะไปอยู่อาศรมวงศ์สนิท? 

โชคชะตามันพาไป ผมก็ตามๆ มันไป จริงๆ แล้วผมก็ไม่รู้หรอก อะไรเลือกอะไร ใครเลือกใคร ทำไมเลือกจะไปที่นั้นๆ ในจังหวะเวลานั้นๆ เอาเป็นว่าเป็นเรื่องกลศาสตร์ควอนตัมก็แล้วกัน

(สถานการณ์จริงชั่วขณะจิต) 

ด้วยความจงใจที่จะให้บทสัมภาษณ์ตอนที่ 1 เต็มไปด้วยความสับสน วุ่นวายและไม่ปะติดปะต่อ ซึ่งดูจะ "เหนือจริง" แต่นั้นเป็น "ความจริง" อย่างจงใจเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับอุเทน มหามิตร ตัวต่อตัวอุเทนกลับมาจากเชียงใหม่ ผมไปงานมหกรรมหนังสือ มอชอซีเอ็มยูบุ๊คแฟร์ เป็นงานที่น่ารักมากครับ(อ้าว พูดยังกับว่าเป็นคนแน๊ะ) พี่ๆบรรณารักษ์ใจดีกับผมมาก พิธีกรพยายามอย่างที่สุดเพื่อจะทำความเข้าใจในสิ่งที่ผมพูดแล้วแปลความหมาย เพื่อส่งถึงผู้ฟัง สาเหตุหหนึ่งเพราะผมกับเขายังไม่ได้เริ่มทำความรูจักกัน จึงกลายเป็นผมพูดน้อยเหลือเกิน ตอบอะไรแค่สั้นๆ คือ ถ้าเป็นคำถามสเกลเล็กๆ ผมจะตอบได้ยาวๆ กว้างๆ นอกเรื่องได้มากกว่า และสนุกด้วย..คิดว่างั้น แต่ก็อีกนั่นแหล่ะ พิธีกรก็ต้องทำหน้าที่ของเขาเอาให้อยู่ในประเด็น เหนื่อยและยากเหมือนกัน แต่สนุกตรงนี้แหล่ะ

อุเทนพูดถึงงานเชื่อราและเชื้อโรค 

งานชุดเชื้อราเป็นงานที่ทำเมื่อ 3 ปีก่อน ช่วงที่เพิ่งรู้จักและมาพำนักกับอังกฤษใหม่ๆ ที่สำนักเพ้นท์ปาล์มโทนโท่ (เลิกกิจการไปแล้ว) เดิมชื่อว่า "สนิท ชิด เชื้อ" ผม รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของคนหรืออะไรก็ตาม ต่างมีกระบวนการคล้าย เชื้อรา คือมันต้องมีการใกล้ชิดกันก่อน แล้วค่อยใช้เวลาในการบ่มเพาะ ผมเอาผ้าใบไปหมักกับขนมปัง น้ำ ชา กาแฟ ทิ้งไว้ 10 วันในห้องอับๆ จึงเอาออกมาขูดราทิ้งบางส่วน แล้วค่อยเริ่มเขียนภาพใบหน้า ของเชื้อรา ส่วน ทากเปลือย ผมพบมันโดยบังเอิญจากนิตยสารเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิก มันเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เล็กแต่สวยมาก สีสันของมันสดใสทั้งที่มันอยู่ใต้ท้องทะเลลึก แต่ในความงามนั้นกลับมีพิษร้ายแรง

ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจไว้ 
ครับ, เรียกว่า ประสบความสำเร็จตามที่คาดการณ์ไว้มากกว่า งานดอร์อิ้งสิ่งมีชีวิตเล็กๆ กว่าร้อยชิ้น มีผู้ชมเอานิ้วไปแตะๆ..เอ่อ ทำไมมันเป็นยังงั้น? แต่เอาเถอะ เหตุการณ์ที่ตามมาคืองานวาดเส้นด้วยปากกาหมึกซึมซึ่งยังไม่แห้งสนิทจึงเละ! ผู้ ชมได้ทำลายชิ้นงานศิลปะเล็กๆ อันมีคุณค่านั้นแล้วโดยไม่ตั้งใจแต่เป็นธรรมชาติของความอยากรู้(เป็นวิธีทำ ความรู้จักแบบหนึ่ง) เขารู้สึกผิด ยิ่งเป็นคนญี่ปุ่น เขาจะพูด "โกเมน ๆ ๆ ๆ" ไม่หยุด สำหรับ ผมเขาได้ฆาตกรรมส่งมีชีวิตตัวหนึ่งเล็กๆ ซะแล้วแต่ไม่ใช่เรื่องเสียหายเสียของอะไรนะครับ คือ อยากจะบอกว่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ พวกนี้บอบบางมาก ความสัมพันธ์ก็เป็นสิ่งที่เปราะบาง... ผมรู้สึกว่า การแนะนำตัว(เป็นวิธีทำความรู้จักแบบหนึ่ง)ด้วยการสูญเสียนั้นสะเทือนใจและ บางทีมิตรภาพนั้นจะมั่นคงยืนยาว งานเชื้อราก็เหมือนกัน กว่าจะบ่มเพาะให้ราขึ้นจนเรียกได้ว่าสนิทชิดเชื้อต้องใช้เวลาในความเป็นกัน เอง ความระมัดระวัง ความเข้าใจใส่ใจหรือปรับความเข้าใจ ระหว่างกันและกัน เรียกว่าบ่มนานจึงได้รสชาติที่หวานหอม

ทำอะไรต่อไป ?

เขียนหนังสือที่ค้างไว้ให้จบ

เขียนเรื่องอะไรอยู่?

อ๊ะ บอกเลยก็ได้มีสามเรื่อง สลับร่างกันเขียน แต่ยังไม่บอกชื่อปกช่วงต้นปีน่าจะเสร็จ ถ้าไม่เกิดอะไรขึ้นกับผมเสียก่อน

บทสัมภาษณ์นี้จบแล้ว แต่เนื่องจากอุเทน มหามิตร เกิดญาณทัศนคติที่ว่องไวปานแดงรูปหัวใจ จึงพูดโพลงต่อหน้าต่อตาผมว่า... "ผมตั้งใจจะจบบทสัมภาษณ์นี้อย่างล้มเหลวๆ และอ่านไม่รู้เรื่องเหมือนตอนแรกๆ เพื่อเป็นสถานการณ์สุดท้าย"

ทำไม?! 

ความสำเร็จ..สูตรความสำเร็จมันเป็นสิ่งที่รู้เรื่อง ทำไมห้องแกลเลอรี่ต้องเป็นสีขาว ทำไมคนต้องมางานเปิดนิทรรศการกันเยอะๆ ทำไมต้องแสดงความยินดีกับการทำงานศิลปะบ้าๆ บอๆ นี้ด้วยนะ แล้วก็เดินจากไป ศิลปะมันไม่ได้เปลี่ยนโลกหรอก โลกก็ไม่ได้มาเปลี่ยนแปลงศิลปะ เจ้าของแกลเลอลี่ก็ไม่ได้คาดหวังตรงนี้ มันเหมือนมีแต่เงาที่เดินตามเงา ความจริงเดินตามภาพลวงตาของความจริง เรามุ่งมั่นไปสู่ความล้มเหลวในแบบทากเปลือยได้ไหมและน่าเหม็นหน้าอย่างเชื้อราได้ไหม หรือทุบแกลเลอลี่ทิ้งเพื่อสนองความต้องการบางอย่างได้ไหม ทำไมการเมืองในประเทศนี้ถึงกู่ร้องก้องโลก ทำไมม๊อบแม่งทุกม๊อบต้องกินข้าวจากกล่องโฟม และยังไงต่อดี (มึงว่ามาเลย)

ได้ๆ ผมจะทุบแกลลอรี่ทิ้งตามที่อุเทนแนะนำ ใจผมอยากทุบแม่ง! ทุกอย่างเลย ตกลงให้ผมจบบทสัมภาษณ์ได้รึยัง เท่านี้ผมก็เหลวพออยู่แล้ว จะอะไรกันนักหนา ให้ผมประสบความสำเร็จซักเรื่องได้ไหม อย่างน้อยก็เรื่องทุบ!ความคิดคนนี่แหละ

ปล. บทสัมภาษณ์นี้แต่งจากเรื่องจริง บุคคลสมมติ

เชื้อราและทากเปลือยท่องอังกฤษแกลลอรี่

2009-12-26T22:01:00.004+07:00

ผมว่านิทรรศการที่หลงมาคราวนี้ ท่าจะไม่ธรรมดาซะแล้ว

ใจผม, ตั้งใจแค่แวะมาเที่ยวเชียงรายสักวันก่อนกลับกรุงเทพเท่านั้น พอดีคนรักวานให้ช่วยไปดูงานของนักเขียนที่เธอชอบให้หน่อย ผมว่างอยู่แล้วก็เลยไป แต่งานนี้ก็เล่นเอาผมงงไปเหมือนกัน พอเห็นแผนที่แกลเลอรี่ นักเขียนทำงานศิลปะน่ะ ไม่เท่าไหร่ แต่แกลเลอรี่บนร้านเกาเหลาเลือดหมูนี่ซิ งงมั้ยครับท่าน

เย็นวันเสาร์ที่ 22 พฤศจิกายน ณ ร้านเจ๊สหรส จังหวัดเชียงราย อากาศกำลังหนาวได้ที่ ผมไม่คิดว่าจะเจอแต่สำเนียงคนกรุงเทพเต็มงานไปหมด (ทำไมไม่อู้คำเมือง น่ารักดีออก) ผมเดินดุ่มเข้ามาในงานคนเดียว เลยออกจะดูแปลกที่แปลกทาง เพราะคนร่วมงานขนาดกำลังพอเหมาะไม่โล่งไม่แน่นทั้งหลายนั้น เค้าดูเหมือนสนิทสนมจนแทบจะกันผมออกจากงานได้ง่ายๆ (โชคดี ที่เค้าไม่ได้ทำ)

กว่าจะถึงแกลเลอรี่ นักชม(แปลกหน้าอย่างผม)ก็ต้องเดินฝ่าด่านความกดดันแปลกๆ ของร้านเกาเหลาขึ้นไปบนชั้นสามให้ได้เสียก่อน จากนั้นจึงจะพบแกลเลอรี่สี่เหลี่ยมผืนผ้าสองห้องติดกัน ผนังห้องขาว(แต่ไม่โพลน ผมแอบเห็นนะ รอยด่างน่ะ) บรรยากาศดูเป็นมิตรกับท่านผู้ชมพอ ๆกับแกลเลอลิสหนุ่มที่ชื่อ อังกฤษ อัจฉริยโสภณ ในวันเปิดงาน เขาทำให้ผมชื่นชมไม่ใช่น้อย(ด้วยความสัตย์จริง ไม่มีการเติมอารมณ์ส่วนตัวลงไปเลย ผมเห็นเขาสวมเสื้อยืดคอย้วยสีขาวตุ่นได้อย่างกล้าหาญ ขนาดผมเป็นผู้ชาย ผมยังชอบเลย กล้าว่ะ ไม่ห่วงภาพพจน์เลย) ชมแต่บรรยากาศยังไม่ทันเดินดูงาน แกลเลอลิสขวัญใจผม ก็เชิญผสมไล่ต้อนผู้ชมให้ลงไปรับประทานของว่างที่จัดเตรียมไว้

ง่ายๆ สบายๆ ผมรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนสนิท ที่แขกดันมาก่อนเวลาแล้วอาหารยังเตรียมไม่เสร็จ จนมันต้องยกเบียร์มากรอกปากเพื่อนฆ่าเวลา

เอ้า! ให้ลงก็ลง เดินกดดันตัวเองลงมาเป็นคนท้ายๆ พร้อมคำถามคาใจว่า แกลเลอรี่เปิดใหม่ๆ แบบนี้ทำไมถึงปล่อยให้มีหนู(ตุ๊กตายาง)วิ่งเพ่นพ่านตามซอกมุมตั้ง 3 ตัว ลงมาถึงข้างล่าง ห้องโถงโล่งก็เต็มไปด้วยขนม และแซนวิชแตงกวากับอังกฤษ(ที่เค้าว่ากันว่าต่อไปมันจะเป็นของว่างสำหรับทุกงานเปิดของที่นี่) ได้ขนม คนก็แยกวงย่อยคุยกันเบาๆ ผมมาของผมคนเดียว เลยเดินออกไปรับลมหนาวหน้าร้านเกาเหลา ไม่นานนัก อังกฤษก็เริ่มมากวาดต้อนผู้ชมอีกครั้ง พร้อมประกาศเปิดงานนิทรรศการและแกลเลอรี่อย่างเป็นทางการ(ที่ไม่เป็นทางการที่สุดในโลก) เขายืนอยู่ข้างชายรูปร่างผอมบาง เดาเอาเองว่าน่าจะเป็นศิลปินนักเขียน เจ้าของผลงานข้างบนที่เรายังไม่ได้ดูกัน อังกฤษกล่าวคำเปิดงานได้วกวนแต่สนุกสนานดี ถ้าเป็นการพรีเซนต์งานกับอาจารย์ คงถูกปรับตกและไล่กลับไปตังแต่เห็นเสื้อผ้าแล้ว

ที่มาของแกลเลอรี่ ที่ผมสงสัยอยู่นาน ถูกเขาเฉลยตอนนี้เอง เพราะเขามีพื้นที่อยู่แล้ว ร้าน 7 ห้องแถวที่เราเห็น ถ้าปล่อยทิ้งไว้ ข้างบนก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้เอามาดัดแปลงเป็นแกลเลอรี่ดีกว่า(อ้อ ที่นี่มีชื่อว่า อังกฤษ แกลเลอรี่ นะครับ)พูดจบ เขาก็เชิญ (อีกแล้ว) ให้ขึ้นไปดูงานกันใหม่ดีกว่า ส่วนศิลปินของเราพูดแค่คำเดียว “ครับ”

บนห้องแสดงงาน(อีกครั้ง) ศิลปินและแกลเลอลิสกลับมายืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้ชม(เหมือนเดิม)ต่างไปตรงที่ ศิลปิน “อุเทน มหามิตร” ได้มีโอกาสพูดซะที

นิทรรศการชื่อ เชื้อราและทากเปลือย (small and strange) เท่าที่จับใจความได้ ผมคิดว่าเค้าคงสนใจสิ่งมีชีวิตเล็กๆ หากไม่มีคนช่วยถามเพิ่มเติม คงไม่ได้รู้รายละเอียดกันแน่ๆ(ซึ่งบางทีการได้รู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับงานมากขึ้น ก็เป็นการดีต่อ นัก(หัด)ชมงานศิลปะ(จำเป็น)อย่างผมมากเหมือนกันนะ)

“สิ่งมีชีวิตเล็กๆ มีตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นเชื้อราและทากเปลือย” คำถามจากผู้ชมท่านหนึ่งดังมาจากมุมห้อง อุเทนแก้เขินเบาๆ ก่อนตอบว่า “เออ นั่นคือสิ่งที่จะพูด...แต่ลืม” เสียงหัวเราะครืนขึ้นทั่วห้องพร้อมเสียงลั่นชัตเตอร์ “งานชุดเชื้อรา เป็นงานที่ทำเมื่อ 3 ปีก่อน ช่วงที่เพิ่งรู้จักและมาพำนักกับอังกฤษใหม่ๆ ที่เชียงราย เดิมชื่อว่า “สนิท ชิด เชื้อ” ผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของคนหรืออะไรก็ตาม ต่างมีกระบวนการคล้าย เชื้อรา คือมันต้องมีการใกล้ชิดกันก่อน แล้วค่อยใช้เวลาในการบ่มเพาะ ผมเอาผ้าใบไปหมักกับขนมปัง น้ำ ชา กาแฟ ทิ้งไว้ 10 วันในห้องอับ ๆจึงเอาออกมาขูดราทิ้งบางส่วน แล้วค่อยเริ่มเขียนภาพ portrait ของเชื้อรา ส่วนทากเปลือย ผมพบมันโดยบังเอิญจากหนังสือ National Geographic มันเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆที่เล็กแต่สวยมาก สีสันของมันสดใสทั้งที่มันอยู่ใต้ท้องทะเลลึก แต่ในความงามนั้นกลับมีพิษร้ายแรง” พูดเร็วพูดจบเหมือนไม่ใช่เนื้อหาสาระของงาน แล้วอุเทนก็หยิบสารคดีชีวิตทากเปลือย “นักท่องมหาสมุทร” มาอ่านให้ฟัง (กวีไม่อ่านกวี แต่อ่านสารคดีแทน) สายตาผมก็เล็ดลอดออกไปเห็นตัวทากเปลือยสีขาวรูปร่างขรุขระจัดวางไว้ข้างๆ พออ่านจบ เขาก็หยิบทากเปลือยขึ้นแล้วพยาม(ผมว่าคงสุดแรงเกิดเค้าเลยแหละ)เล่นมุก “ลองทานได้นะครับ ทากเปลือยอบเชยเพิ่งเก็บสดๆ ขึ้นจากทะเลเลย” แต่เอาน่า ก็ยังเรียกเสียงฮาจากผู้ชมได้อยู่ดี จบปาฐกถาของอุเทน ก็เป็นการพูดคุยกันระหว่างแกลเลอลิส ศิลปิน และคนใน(ส่วนคนนอกอย่างผมก็ได้แต่ขำๆ ไปกับเขา) ก่อนเขาจะปล่อยให้เดินชมงานได้อย่างอิ่มหนำสำราญใจสักที แต่อย่านึกนะครับว่าผมจะได้ดูงานจำนวนนับร้อยชิ้นของอุเทนได้อย่างที่เกริ่นไว้ เพราะแค่เพียงไม่นาน แกลเลอลิส คุณผู้ดีอังกฤษ ในนามเทพเจ้าของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ(ที่ไม่ต่างอะไรกับประติมากรรมประหลาดกลางห้อง มีหัวเป็นม้าสีทอง ถือไม้กระบองก่ำกึ่งอารมณ์ระหว่างน่าเกรงขามกับขบขัน) วิ่งขึ้นมาอย่างกระหืดกระหอบ เพื่อขอร้องผู้ชมที่เพิ่งเริ่มเพลิดเพลินกับกายวิภาค(drawing)ของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ “ช่วยลงไปอยู่กันข้างล่างหน่อยได้ไหม ตอนนี้ไฟตก ข้างล่างกระพริบเป็นดิสโก้เทคแล้ว” เอ้า เอาเข้าไปซิ (กู)มาตั้งนาน ยังไม่ได้ appreciated กับงานศิลปะเลย แล้วอย่างนี้ จะเอาอะไรไปเล่าให้แม่ตัวดีที่บ้านฟังเนี้ย

ประหลาดจริงๆ ไปกันใหญ่แล้ว นิทรรศการนี้

บทความโดย จิรัด

SMALL AND STRANGE

2009-12-26T21:57:00.003+07:00

เชื้อราและทากเปลือย โดยอุเทน มหามิตร  
วันที่ 22 พฤศจิกายน ถึง 20 ธันวาคม 2551  

"เราคือสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ประกอบขึ้นจากเรื่องราวอันหลากหลาย แน่ล่ะ, มันคงต้องมีทั้งเรื่องดีเรื่องร้ายผสมปนเปกันไปมีข้อพึงระวังหนึ่งสำหรับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ อย่างเรา นั้นคืออย่าทำเรื่องเล็กให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย" อุเทน มหามิตร

นิทรรศการ ศิลปะครั้งแรกที่อังกฤษแกลลอรี่ ภูมิใจเสนอ ศิลปินอุเทน มหามิตร บรรจงสร้างภาพของสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก เปิดให้เห็นโฉมหน้าอันบูดเบี้ยวของเชื้อรา ประสานกับ เรื่องราวที่วิจิตรพิศวงของตัวทากที่เปิดเปลือย ผล งานประกอบไปด้วยงานจิตรกรรมสีน้ำและสีน้ำมันบนผ้าใบ เปรียบเป็นบานหน้าต่างบานใหญ่ที่ศิลปินเปิดให้ผู้ชมได้โบยบินออกไปให้ถึง ปลายขอบของจินตนาการ ศิลปิน ปรารถนาให้เราได้ประจักษ์ถึงการมีอยู่และการสมสู่ของสิ่งที่แปลกแยกแตกต่าง "มนุษย์เป็นเพียงกลุ่มก้อนของวัตถุกับพลังงานหน่วยเล็กๆ เท่ากับสิ่งมีชีวิตอื่นๆบนโลกเป็นเพียงส่วนเสี้ยวธุลีที่ว่ายวน แปรเปลี่ยนในกระแสจักรวาล" ศิลปิน ได้อ้อนวอนร้องขอด้วยผลงานอันละเอียดอ่อนชุดนี้ ให้ผู้ชมหันกลับไปสัมผัสกับความสงบภายในเพื่อจะได้มีเวลาสดับตรับฟังเสียง ของความเงียบ และเฝ้าสังเกตรายละเอียดของสิ่งมีชีวิตเล็กๆรอบกาย อุเทน มหามิตร คือศิลปินนักเขียนและกวีที่ใช้ชีวิตกลมกลืนกับผลงานจนประสานกันได้เนียนสนิท เป็นแบบอย่างที่หาได้ยากยิ่งในยุคสมัยที่นายวานิชธนกรได้สิทธิครอบครองโลก แห่งความจำเป็นและความเป็นจริง อุ เทนว่ายทวนกระแสแห่งการนิยมทุนและการบริโภคมาตั้งแต่เยาว์วัย การ "เขียนรูปเขียนหนังสือ" คือภาระหลักและหน้าที่หนักของเขา มีความเหงา แปลกแยกและความโดดเดี่ยวเป็นเครื่องประทังชีวิต เขาดำรงชีวิตสนิทแนบกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆทั้งหลาย มีเพียงไลเคน อะมีบาหรือแพลงตอนเป็นเพื่อนที่สมาคมอยู่ด้วยเป็นอาจิณ.

Mit Jai-Inn CV

2009-12-26T21:44:00.004+07:00

MIT JAI -INN 

Born 1960, ChiangMai Thailand. 

Lives and works in Lamphun.

Hariphunchai National Museum

Inthayongyot Road, Lamphun

511186 Thailand.

mitandpen@yahoo.com

Mit Jai-Inn has been present in the contemporary art scene of Chiang Mai for over thirty years since 1978. 11:11 is his first solo exhibition in the North of Thailand. Mit Jai-Inn is a seminal founder of the Chiang Mai Social Installation (CMSI). The CMSI (a precursor to The Land Foundation set up by Rirkrit Tiravanija and Kamin Lertchaiprasert) was a non-commercial art space that evolved as a direct refusal of neo-liberalist trends to appropriate Thai-ness and Buddhist iconography for commercial reasons.Another main objectives of the CMSI was to liberate art from the gallery and incorporate it into the city of Chiang Mai. Differing forms of art were presented inside the ancient walls of Chiang Mai, on the canals, in Buddhist temples as well as cemeteries. Mit has participated in Tropical Nights: Lost in Paradise at Palais de Tokyo, Paris (2006). In 2007, he held his most recent solo exhibition at Ver Gallery titled, Don't Be Happy. Do Be Worried: Fifteenth Anniversay of Worrying About: Global Climate Change/ Shifting World Views/ Socieal Collapse/ Cultof Bourgeois Rectitude/ Chiang Mai Social Installation Project. Art is Over. Mit Jai-Inn was born in 1960 in Chiang Mai. He lives and works in Lamphun province withon behalf of the beautiful youngpoet Pen Pakata.

Uten Mahamid CV

2009-12-26T21:29:00.003+07:00

UTEN MAHAMID

Born 1975, Payao, Thailand. 
Lives and works in Payao.

90 m 8 San-Pa-Muang

Muang, Payao 56000 Thailand.

natanmelotales@yahoo.com 

Education

Faculty of Fine Arts, Chiangmai University

Solo Exhibitions

2008 "Art Market," Office of Art and Culture, Ministry of Culture, Chiang Mai, Thailand

2007 "Paintings from Children of the Andaman," Koh Lan Tah Island, Thailand

2006 "The Dam Project Protest Exhibition," Ubon Ratchatani, Thailand

2005 "Thai Home Interruption Art," Soffinset Village, Norway

2005 "One Year Project Art Exhibition," UMong Silapatam Gallery, Chiang Mai, Thailand

2005 "Portraits of Bacteria," Galehgalon Bookshop and Gallery, Chiang Rai, Thailand

2004 "Art for the Hmong People of the Mountains," Chiang Mai, Thailand

2004 "Painting To Be a Book," Umong Silpadhamma Gallery, Chiang Mai, Thailand

2003 "The Mist-Kissed Mountain," Wongsanit Ashram, Nakon Nayok, Thailand

2001 "The Sea," Wangsanit Ashram, Nakon Nayok, Thailand

2000 "Watercolor Exhibition," Landscape of Wongsanit Ashram, Nakon Nayok, Thailand

1999 "Watercolor Landscapes of Phayao," Phayao, Thailand

1998 "Art Thesis," Chiang Mai University Art Museum, Chiang Mai, Thailand

Work Experience

2008 Freelance Artist, Writer, Painter, Illustrator, 1999-present

2008 Painter, Phayao Library Community, Phayao

2007 Interior Designer and Painter, Norbulinka Café, Phayao

2005 Art Director, North Net NGO, Hill Tribe Community Project, Chiang Mai

1999 Landscape Painter, Environmental Development Foundation, Phayao

Residencies

2004-2005 Visiting Fellow, One Year Project, The Land Foundation, Chiang Mai, Thailand

2000-2003 Artist-In-Residence, Sathirakoses-Nagapradeepa Foundation, Assom Wongsanit Intentional Peace Community, Nakon Nayok, Thailand

Teaching

2006 Artist and Teacher (Art therapy with Andamen minority children after the '04 tsunami),

Chumchon Thai Foundation NGO, Southern Thailand

Grants and Awards

2007 Indy Book Festival 4, Bangkok, Thailand

“EYEWITNESS”

2009-12-26T09:55:00.001+07:00

In Life, we are always searching for something. It is the thing that we think it would make our life complete, free and happy and then we do not have to striving any more. We never know where it is; when it will come; how to get there. We are not even sure if it really exists. It seems like a painful fact.
Along the (long) way of (the endless) searching we’ve witnessed, learnt, surprised, felt the pain and the joy. May be when we finally reach the destination it might not be as precious as its path.
“Eyewitness” by Sudsiri Pui-Ock
5-30 January 2010 at angkritgallery
http://www.sudsiripuiock.com/page_sub/2008/eyewitness.html
© Sudsiri Pui-Ock 2008

Salad is not a thing Opening SlideShow

2009-11-30T11:25:00.004+07:00

Salad is not a thing Opening
November 28, 2009
angkritgallery, Nanglae, ChiangRai

slide : salad by nicky

2009-11-28T23:59:00.003+07:00

SALAD IS NOT A THING

2009-11-14T11:40:00.004+07:00

"สลัดไม่ใช่อะไรอื่น"

โดย ทัศนัย เศรษฐเสรี

SALAD IS NOT A THING

Thasnai Sethaseree

November 28-December 22, 2009

Opening Reception : Saturday, November 28 - 6 pm

สลัด v. (ชื่อยำชนิดหนึ่งตามแบบชาวตะวันตก ซึ่งมีน้ำมันสลัดประสม) salad v. (ซัด ผละ หรือสะบัด โดยทำให้สั่นหรือกระพือให้แรงเพื่อให้สิ่งอื่นที่ติดอยู่หลุดไป) shake off, throw off, fling, toss away v. (โจรสลัด) pirate, buccaneer, corsair related. ดีด, สะบัด

"Salad" does not come out of one specific culture, but was a core food item dating back to ancient times. The contents of the salad would be dependent on what was available, seasonality, and trade routes of the day. What is all mixed together in a bowl of salad, a mixture of vegetable, fruits and some meats, signifies a concept of the integration of many different things and cultures.

"Salad" in Thai pronunciation has a couple of different phonemic meaning , 1) สะ-หลัด / salad {salad v.}; to shake off, throw off, fling, toss away, 2) โจรสลัด / jone-salad {pirate, buccaneer, bandit n.} To jumble "salad" in both English and Thai phoneme in one bowl without uniting their segmental units, it should imply ideas of flexibility, possibility, contingency, mixture, flux and flow, diversity, fusion, separation, juxtaposition, absurdity, absorbing, refusing, corrupting, outrage, illegal copying, scattering, struggling, revenge, freedom, crime, negation etc.

Moreover, it happens that this bowl of mixed languages' phoneme reveals also ideas of political structure and its power relations embedded deeply in the opposite site – stiffness, impossibility, certainty, singularity, stillness, uniformity, disassociation, validity, reason, distracting, accepting, happiness, trustworthy, originality, monopoly, surrendering, sympathy, suppression, good deed, institution, etc.

If "salad" making can be considered as a culture of practices in some sort, these practices do not merge together into a single homogeneous culture. Rather, it connotes multiple juxtaposed layers of articles, and somehow of an idea of cultural pluralism. Within this space of practices, the physical entity of power over resources control becomes loose, and it allows the flow of heterogeneous sources of diversity of experiences in a new environment; as yet it consents to conflicts politically. Then choices of anything can be conceived of endless alternative. In this sense, "salad" is not a thing, but a simple survival tactic, serving cold people who are driven away from the center of power.

When objective properties of what so ever we call "a thing" do not really exist, it has no sense for a question to be asked about the "what" – it is better to seek for the "why" and "how"……of course you can go on asking what this show is all about.

with support from:

"This project is supported by the ANA - Arts Network Asia (www.artsnetworkasia.org), an enabling grant body, set up by a group of independent artists, cultural workers and arts activists from Asia, that encourages collaboration, initiated and sited in Asia and carried out by Asian artists."

RA by Uten Mahamid

2009-09-29T14:25:00.000+07:00

Open publication - Free publishing - More uten

“THIS IS NOT AN ART EXHIBITION?” BY Thasnai Sethaseree

2009-09-07T09:23:00.004+07:00

“ศิลปะ คือหลักการของชีวิตที่มีสาระ” เป็นคำประกาศก้องออกมาจากการบรรยายถึงแนวคิดการทำงานกว่า 30 ปีของ อุทิศ อติมานะ ในวันสุดท้ายของนิทรรศการ “นี่ไม่ใช่การแสดงงานศิลปะ - This Is Not an Art Exhibition” ที่อังกฤษแกลเลอรี่ จังหวัดเชียงราย เมื่อเดือนเมษายน ถึงพฤษภาคมที่ผ่านมา

ประสบการณ์ทางสุนทรียศาสตร์ที่บุคคลรับรู้ได้ผ่านผลงานศิลปะถูกกำหนดขึ้นจากมาตรฐานการตัดสินเชิงคุณค่า (The Standard of Value Judgment) ซึ่งมักปกปิด บดบัง และซ่อนเร้นแนวคิดการควบคุมทางการเมืองและตัวละครต่างๆ ในระบบความสัมพันธ์เชิงอำนาจ อันเป็นจักรกลสำคัญและมีส่วนอย่างมากในการกำหนดกรอบการมองเห็นของบุคคล และการทำงานของสายตาที่เป็นปราการด่านแรกที่บุคคลเห็นและตัดสินได้ว่าอะไรงามหรือไม่งาม กล่าวได้ว่าประสบการณ์ทางสุนทรียศาสตร์มิได้มีสถานะเป็นธรรมชาติตามที่สำนักสารัตถนิยม (Essentialism) กล่าวอ้างไว้ หากแต่เจือปนไปด้วยหลักคิดทางการปกครองซึ่งทำงานควบคุมสำนึกในส่วนที่ลึกที่สุดของความเป็นคนก็ว่าได้ ในทางกลับกัน ปัจจุบันแนวคิดดังกล่าวข้างต้นอยู่ในโลกที่พ้นสมัยไปแล้ว และถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจร่วมสมัยว่าหากเราสามารถค้นพบหลักการแห่งความงามในผลงานศิลปะได้ หลักการนั้นอาจไม่มีสถานะเหนือกาลเวลา ข้ามบริบทพื้นที่วัฒนธรรมของการรับรู้ หรือมีความเป็นสากลได้

อุทิศได้ให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่เป็นศิลปินหรือมีอาชีพศิลปินโดยเด็ดขาดตราบที่ความเข้าใจในงานศิลปะแบบสังคมไทยยังคงวนเวียนอยู่กับกรอบความเชื่ออันรัดกุม และการฝึกฝนเชิงทักษะและเทคนิคภายใต้แนวคิดพ้นสมัยดังที่กล่าวมาแล้วข้างต้น

ในวันเวลาที่บรรยากาศความรู้ในสังคมไทยยังคงอ่อนด้อยในการมีเครื่องมือเชิงทฤษฎีที่ใช้ทำความเข้าใจสังคมสมัยใหม่ และโรงเรียนก็ไม่สามารถเป็นที่พึ่งทางภูมิปัญญาได้ และโรงเรียนกลับมีส่วนในการเน้นย้ำข้อจำกัดในการทำความเข้าใจศิลปะสมัยใหม่ ซึ่งมักจะเรียนสอนกันเพียงรูปแบบและลัทธิต่างๆ ของภาษาในการแสดงออกในงานศิลปะ ด้วยสาเหตุดังกล่าว อุทิศ ใช้ความพยายามในการศึกษาด้วยตัวเองกับเพื่อนสนิทกลุ่มเล็กๆ เพื่อที่จะเข้าใจพัฒนาการของประวัติศาสตร์แนวคิดและทฤษฎี คู่ขนานไปกับการเปลี่ยนกระบวนทัศน์ทางสังคมที่เกิดขึ้นในโลกตะวันตกในภาพกว้าง ซึ่งให้อิทธิพลกับลัทธิการแสดงออกในงานศิลปะในสกุลความคิดต่างๆ ทั้งนี้ โดยที่ไม่ละเลยการสำรวจพัฒนาการของแนวคิดศิลปะสมัยใหม่ในประเทศไทย ซึ่งมักยึดโยงกับคำอธิบายประวัติศาสตร์ชาติไทยฉบับทางการ โดยมีการเลือกเน้นย้ำหลักคิดเชิงปรัชญาเพียงบางประการในแนวคิดพุทธศาสนาที่สามารถใช้ได้อย่างมีพลังในการสร้างความชอบธรรมทางการเมือง เพื่อจรรโลงสถาบันหลักของชาติไทยในกลุ่มผู้นำและชนชั้นสูง ตั้งแต่สมัยราชิราช สมบูรณาญาสิทธิราชย์ จนถึงการกลายเป็นรัฐไทยสมัยในเวลาต่อมา

การสร้างชาติให้มีความเป็นปึกแผ่นผ่านภาษาและกิจกรรมเชิงวัฒนธรรมเป็นเทคโนโลยีที่สำคัญของรัฐสมัยใหม่ในทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่รัฐไทย และการทำให้ชาติมีความเป็นปึกแผ่นผ่านคำอธิบายของประวัติศาสตร์ชาติฉบับทางการนั้น สิ่งสำคัญลำดับแรกทีเดียวคือการอนุญาตให้มีการถกเถียงในวาทกรรมการเมืองน้อยที่สุด จนถึงไม่มีข้อกังขาสงสัยหรือเถียงได้เลย ทั้งนี้ละทั้งนั้นโดยการอ้างอิงถึงตรรกวิทยาที่อยู่เหนือเหตุผล เหนือประสบการณ์สามัญ ซึ่งทำงานอย่างทรงพลังเหนือระบบโดยทั้งมวล

หากลองย้อนกลับไปดูพัฒนาการของอารยธรรมตะวันตกตั้งแต่วัฒนธรรมกรีก ไล่เรียงลงมาความเป็นตะวันตกสมัยใหม่ในช่วงที่แนวคิดรัฐชาติสมัยใหม่กำลังเบ่งบาน จะพบได้ว่าตรรกวิทยาที่กล่าวมาข้างต้นถูกอธิบายอยู่ในแนวคิดทางปรัชญา การปกครอง ศาสนา และแนวคิดสุนทรียศาสตร์หรือปรัชญาศิลปะในเวลาต่อมา ซึ่งถูกเรียกว่า “ตรรกวิทยาแห่งความเป็นเอกภาพ” (The Logic of Unity)

ถึงแม้จะมีข้อขัดแย้งหรือการหยุดสะดุด (Disruption)ในวิภาษวิธีประวัติศาสตร์ (Dialectical History) ซึ่งสะท้อนปัญหาและตั้งคำถามต่อ “ตรรกวิทยาแห่งความเป็นเอกภาพ” เป็นช่วงๆ ในอารยธรรมตะวันตก“ตรรกวิทยาแห่งความเป็นเอกภาพ” ได้รับการพัฒนาจนถึงจุดสูงสุดในช่วงการเกิดขึ้นของรัฐชาติสมัยใหม่ และได้ขยายขอบเขตอำนาจของคำอธิบายในการสถาปนาความชอบธรรมของการมีอำนาจเหนือทางการเมืองในมิติต่างๆ ในโลกยุคอาณานิคมอีกด้วย หน้าที่และบทบาทของ “ตรรกวิทยาแห่งความเป็นเอกภาพ” คือการเปลี่ยนสำนึกของไม่ว่าใครก็ตามให้มีความเข้าใจ มีอารมณ์ความรู้สึก หรือแม้แต่สัญชาติญาณการกิน ขี้ ปี้ นอน คล้อยตามไปในทางเดียวกัน โดยในที่สุดมนุษย์ยอมรับสำนึกที่ถูกปรับเปลี่ยนแล้วดังกล่าวว่าเป็นสิ่งที่ติดตัวมาโดยกำเนิด โดยธรรมชาติ เป็นสามัญสำนึกที่ไม่มีข้อกังขาใดๆ

โดนัลด์ ลูว์ (Donald Lowe) อธิบายไว้อย่างน่าสนใจใน History of Perception (ประวัติศาสตร์ของสำนึก) ว่า ในเส้นทางเดินของพัฒนาการในอารยธรรมตะวันตก มนุษย์ถูกปรับเปลี่ยนสำนึกซึ่งมีผลต่อความเข้าใจในรสนิยมการมีชีวิตในทุกมิติโดยตลอดมา และความเข้าใจในเรื่องพื้นที่ (space) คือเป้าหมายสำคัญที่ถูกปรับเปลี่ยนเสมอทุกๆ ช่วงของการเปลี่ยนกระบวนทัศน์ (Paradigm Shift) พื้นที่ของการมีชีวิตแบบฆราวาสถูกตัดแต่งดัดแปลงภายใต้คำอธิบายเชิงการเมืองที่รัดกุมที่สัมพันธ์กับพื้นที่ของตรรกวิทยาเหนือระบบเสมอ ทั้งการผูกโยงเข้ากับหลักปรัชญา ศรัทธาในศาสนา และรวมถึงแบบแผนความประพฤติของผู้คนภายใต้นิยามใหม่ คือ “ประชารัฐ” ในรัฐสมัยใหม่อีกด้วย

ดังที่กล่าวมา สำนึกต่อเรื่องพื้นที่ที่ถูกปรับเปลี่ยนนี้ทำให้ผู้คนมีความเข้าใจตรงกันต่อเรื่องการใช้ชีวิตและความหมายของชีวิตในทุกกิจกรรม ตั้งแต่ความเข้าใจในเรื่องการจัดพื้นที่ในที่พักอาศัย มารฐานการคำนวณเชิงคณิตศาสตร์ในหลักการออกแบบสิ่งของเครื่องใช้ ตลอดรวมไปถึงการจัดผังเมือง ขอบเขตความเข้าใจต่อภูมิศาสตร์ในแผนที่ ชาติ โลก และจักรวาลทัศน์โดยส่วนรวม

สิ่งที่โดนัลด์ ลูว์ อธิบายสอดรับกับแนวคิดอำนาจและความรู้ (Power and knowledge) ของมิเชล ฟูโกต์ (Michel Foucault) ที่องค์อธิปัตย์สมัยใหม่ (อย่างน้อยตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 17 ) เริ่มปรับตำแหน่งสถานะอำนาจของตัวเอง โดยการไม่สถิตอยู่กับที่และผันแปรตัวเองให้ปรากฏอยู่ทุกที่ (Omnipresence) อย่างมีพลวัต ซึ่งยากต่อการสำรวจ ตรวจสอบ ในขณะเดียวมีพลังอานุภาพของการจับจ่อง ปกครอง ปรับปรุง และ ลงทัณฑ์ ทุกๆชีวิตในวงเขตของวาทกรรมอำนาจจุลภาค (Micro Power) ผ่านกิจกรรมการใช้ชีวิตเชิงวัฒนธรรมในทุกมิติ ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนกลายเป็นส่วนหนึ่งของปฏิบัติการวาทกรรม (Discursive Practices) ดังกล่าว และมีส่วนช่วยจรรโลงตอกย้ำและผลิตซ้ำ ฐานะที่เหนือกว่าของอำนาจนั้นๆ โดยไม่รู้ตัวอีกด้วย

อุทิศในวัยหนุ่มรู้สึกถึงได้ต่อแบบแผนที่รัดกุมของวาทกรรมการเมืองที่ฝังตัวอยู่ในรูปแบบและภาคปฏิบัติของวงการศิลปะในสังคมไทย ด้วยวัยหนุ่มที่เครื่องมือทางทฤษฎีและประสบการณ์การอ่านยังไม่เพียงพอ กอปรกับบรรยากาศความรู้ของสังคมไทยเมื่อ 30 กว่าปีที่แล้ว มิได้เตรียมเครื่องมืออะไรไว้ใกล้มืออุทิศมากนัก ท่าทีของการเป็นหัวหอกผ่านกิจกรรมเยาะเย้ย ถากถาง ตั้งคำถาม กวนน้ำให้ขุ่น จึงปรากฏอยู่ทั่วไปในกิจกรรมต่างๆ โดยอุทิศเองหรือที่เขาไปมีส่วนร่วมพัฒนากับคนอื่นๆ ทั้งนี้อุทิศในวัยหนุ่มแม้จะถูกฝึกฝนในทักษะฝีมือในลัทธิการแสดงออกทางศิลปะในทุกสกุลช่างอย่างหาตัวจับยาก แต่ตัวเขาเองไม่เคยศรัทธาหรือคิดว่าศิลปะจะมีบทบาทในการนำเสนอโลกที่ดีกว่าแต่อย่างใด นอกเหนือไปจากการมีบทบาทแบบศิลปะเชิงสถาบันที่ช่วยพยุงค้ำจุลอำนาจเชิงสถาบันของตัวเองและสถาบันอื่นๆ ในโครงสร้างวาทกรรมการปกครองเท่านั้น

จากกรงขังเหล็กของบรรยากาศการทำงานศิลปะที่เป็นผลผลิตของสุนทรียศาสตร์สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ที่มักเน้นย้ำหลักการจัดวางองค์ประกอบทางสายตาที่เป็นเอกภาพโดยมีชื่อเรื่อง (Title) ของผลงานกำกับ และมักเป็นศิลปะที่ศิลปินผู้ทำได้รับแรงบันดาลใจ (Inspiration) ซึ่งถูกอธิบายในฐานะเนื้อหาของงาน (Content) ทั้งจากธรรมชาติ สภาพจิตภายใน หรือปัญหาสังคมด้านต่างๆมากกว่า คอนเซ็ปต์ (Concept) ในการทำงานหรือ พูดอีกอย่าหนึ่ง ศรัทธาต่อกระบวนการเป็นศิลปินของตน ว่าสามารถทำให้สังคมมีปัญญาใดๆได้ นอกเหนือจากการอยู่ในโลกสมมุติของความงาม ในแวดวงสังคมศิลปะ โดยละเลยความเป็นจริงต่อชีวิตด้านต่างๆ ซึ่งนักคิดในสำนักนีโอ – มาร์กซิสต์ (Neo – Marxist) อย่างน้อย อะดอร์โน (Theodor W. Adorno) เชื่อว่าโลกทัศน์ความงามในปรัชญาศิลป์และผลงานศิลปะ เป็นผลผลิตของปรัชญาในยุคสว่าง (The Age of Enlightenment) โดยเฉพาะอิทธิพลจากงานเขียนของ คานท์ (Immanuel Kant) ต่อเรื่องการข้ามพ้นของประสบการณ์ (Transcendental Experience) ผ่านคุณภาพในงานศิลปะที่ดี ซึ่งอยู่เหนือสถานะของคำถามใดๆ ทั้งนี้สิ่งงาม (The Object of Beauty) มีคุณสมบัติของความงามอย่างไม่ต้องสงสัย (The Indiscernible Beauty) ซึ่งนักคึดสำนักนีโอ – มาร์กซิสต์เชื่อว่าคุณภาพของสิ่งงามที่ว่านี้ถูกใช้เพื่อขับเน้นสำนึกบริโภคนิยมแบบเข้มข้นในโลกทุนนิยมสมัยหลัง (Late Capitalism) ซึ่งความงามถูกผลิตซ้ำ และทำให้เป็นสินค้าเพื่อตอบสนองการบริโภค และเป้าหมายของการตลาดและพาณิชย์ โดยที่ศิลปะเองได้สูญเสียจุดยืนที่สำคัญทางปัญญาที่เคยเป็นความหวังว่าสถาบันศิลปะสมัยใหม่จะเข้ามาทำหน้าที่แทนสถาบันอื่นๆ ที่หมดกำลังลง เช่นศาสนา และระบบขุนนาง ศักดินาอุปถัมภ์ ดังนั้นกิจกรรมต่างๆ ในภาคปฏิบัติในโลกศิลปะจึงให้ความหมายที่สำคัญอยู่กับการผลิตเชิงจำนวนที่มากขึ้น เพื่อตอบสนองความต้องการของตลาดที่ถูกโหมกระพือให้เกึดแรงจูงใจในการบริโภคที่เข้มข้นอย่างไม่มีข้อจำกัดเท่านั้น ทั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับแนวคิด “ประชารัฐ” ในสังคมสมัยใหม่ที่ยังล้าหลัง ซึ่ง “ประชารัฐ” คือแนวคิดที่ถูกมอบให้ โดยปราศจากสำนึกที่แท้จริงต่อความหมายทางด้านสิทธิต่างๆในการกำหนด “รัฐ”ที่พึงประสงค์ของตัวเองด้วยซ้ำไป ดังนี้แล้วสังคมศิลปะในรัฐสมัยใหม่ที่ล้าหลังถูกสร้างขึ้นในฐานะ “พื้นที่พิเศษ” ที่ผู้คนถูกต้อนเข้าไปอยู่รวมๆกัน ในพื้นที่ปราศจากการเมืองนี้ และสาระวนอยู่กับการค้นหา ผลิต และชื่นชม “ศิลปะบริสุทธิ์” นั่นเอง พื้นที่ของศิลปะในประเทศไทยจึงเป็น “พื้นที่ปิด” ทั้งแนวคิด ภาคปฏิบัติ และการจัดการ ที่พบเห็นได้ในการประกวด การให้รางวัล การเรียน การสอน และ ฯลฯ

จากบรรยากาศข้างต้น อุทิศ ได้สะท้อนปัญหาเชิงโครงสร้างของวัฒนธรรมศิลปะแบบไทยๆ ในโครงงาน “บ้านศิลปิน – Artist’s studio as Art” ปี 1989 เพื่อหาจุดตัดที่เหมาะสมระหว่างโลกศิลปะกับโลกอื่นๆ ซึ่งเราจะเห็นได้ว่าท่าทีความเชื่อในการเป็นศิลปินแบบ ดูชอมป์ (Marcel Duchamp) และหน้าที่ของศิลปะและบทบาทของการเป็นศิลปินแบบ บ็อยส์ (Joseph Beuys) ปรากฏอยู่ในความเชื่อในการทำงานของอุทิศ และในที่สุดปรากฏตัวอย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้นในโครงการเชียงใหม่จัดวางสังคม ตั้งแต่ปี 1992 ถึงปี 1998

สาเหตุที่สำคัญนอกเหนือจากความอึดอัดต่อบรรยากาศของสังคมศิลปะไทยร่วมสมัยที่อุทิศมีอยู่ในใจแล้ว การเกิดขึ้นของโครงการเชียงใหม่จัดวางสังคม สะท้อนความบกพร่อง ขาดแคลนโครงสร้างพื้นฐานของการเป็นสังคมศิลปะสมัยใหม่ของสังคมไทยเอง ในขณะที่การอ้างถึงมรดกและเอกลักษณ์ไทยถูกพูดถึงบนเส้นขนานกับแรงปรารถนาที่จะผลิตสร้างศิลปะสมัยใหม่โดยมีตะวันตกเป็นต้นแบบ อุทิศ มิตร ใจอินทร์ และนักศึกษาจากคณะวิจิตรศิลป์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในช่วงเวลานั้นประกาศให้ วัด สุสาน ถนน สะพาน บ้าน ตลาด ร้านค้า ฯลฯ ทุกที่สามารถเป็นพื้นที่ทางกิจกรรมศิลปะและวัฒนธรรมได้ แนวคิดการทำงานของโครงการเชียงใหม่จัดวางสังคมนี้ สะท้อนคำวิพากษ์ต่อแนวคิดปัจเจกนิยมของอาชีพศิลปินและการทำงานศิลปะแบบข้ามาคนเดียว ในขณะที่แนวคิดของโครงการนี้ทำให้เกิดการกัดเซาะหลักความเชื่อที่สำคัญในประเพณีการทำงานศิลปะซึ่งเป็นมรดกจากวัฒนธรรมสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ที่ใช้ในการสร้าง “จินตนากรรมชาติ” ในส่วนที่ลึกที่สุด ผ่าน “บัญญัติการจัดองค์ประกอบภายใต้หลักเอกภาพ” (Principles of Unity and Composition) ทั้งรูปแบบการปกครองโดยตรง และความเชื่อในการสร้างสรรงานศิลปะด้วย โดยที่อุทิศ และเพื่อนร่วมขบวนการโครงงานจัดวางสังคมในช่วงเวลานั้นปฏิเสธความตั้งใจในการจัดองค์ประกอบเชิงแนวคิด และองค์ประกอบของรูปที่ปรากฏ (Anti-compositional impulse) และปฏิเสธประเพณีการใช้สื่อหรือวัสดุในการแสดงออกตามแบบศิลปะไทยสมัยใหม่ฉบับทางการอีกด้วย อุทิศเรียกวิธีคิดในโครงงานจัดวางสังคมว่า “แนวคิดวัฒนธรรมนิยม” (Culturalism) ที่เห็นความสำคัญต่อการมีส่วนร่วมที่หลากหลายของคนในกลุ่มต่างๆในโครงสร้างที่ยืดหยุ่น และพร้อมที่จะปรับตัวได้ (Organic Structure) ซึ่งบางครั้งเต็มไปด้วยความไร้ระเบียบ อันเป็นจุดเริ่มต้นของความเป็นไปได้ที่ยังไม่เกิดขึ้นนั่นเอง และจากจุดตัดของความหลากหลายนี้ ศิลปะจึงจะมีสาระที่เอื้อต่อชีวิต และต่อสังคม

อย่างไรก็ตามหลังจากโครงสร้างจัดวางทางสังคมในปี 1998 อุทิศ และเพื่อนๆ เริ่มเห็นว่า โครงงานนี้มีส่วนในการผลิตซ้ำอำนาจของโลกศิลปะ และตลาดศิลปะในภาพกว้าง พวกเขาจึงถอนตัวออกไป อุทิศยังคงชีพจรแห่งความหวัง ว่าวันหนึ่งศิลปะ น่าจะมีสาระประโยชน์อย่างแท้จริง ประกอบกับการได้มีโอกาสทำงาน บริหาร หอศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งยึดโยงกับโครงสร้างความสัมพันธ์เชิงอำนาจแบบราชการนิยมในแนวดิ่ง ซึ่งอุทิศ วิพากษ์วิจารณ์มาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม การเป็นผู้บริหารฯ คือความพยายามอีกครั้งของอุทิศที่จะทดลองแนวคิด “การปฏิวัติที่บ้านก่อน” โดยการเข้าไปเล่นหรือแก้ไขปัญหาในระดับโครงสร้างด้วย “ยุทธศาสตร์ และปฏิบัติการเหลื่อมซ้อน” (Overlapping Tactics and Practices) ซึ่งเป็นการสร้างสรรค์นโยบายการจัดการศิลปะจากโครงสร้างราชการนิยมภายในแบบ “แบ่งรับแบ่งสู้” อันมีส่วนทำให้เกิดพื้นที่ตรงกลางของการต่อรองโครงสร้างอำนาจเดิม มิใช่จากตัวอุทิศเองเพียงลำพังเท่านั้น แต่หมายถึงสาธารณะชนอีกด้วย ด้วยแนวคิดดังกล่าว หอศิลป์ ภายใต้การบริหารงานของอุทิศ จึงเป็นพื้นที่ของการเรียนรู้และผลิตความหมาย ตลอลดรวมถึงการเข้าใจชีวิตเชิงสังคม และวัฒนธรรม ของทุกคน มิใช่พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกสงวนไว้สำหรับคนหัวศิลป์เพียงเท่านั้น

จากประสบการณ์การบริหารหอศิลป์ที่ซึ่งเป็นจุดตัดซึ่งทำให้อุทิศได้มีโอกาสพบปะผู้คนแทบทุกระดับ ทุกชาติพันธ์ และทุกชนชั้นในสังคม ทำให้อุทิศมีโอกาสบ่มเพาะแนวคิดความหลากหลาย ที่ยอมรับและเคารพการมีอยู่และความเชื่อของคนอื่นๆ อย่างเงียบๆโดยไม่รู้ตัว และด้วยการทำงานบริหารฯ ที่ต้องรับแรงเสียดทานจากอิทธิพลของมรดกอำนาจในโครงสร้างเดิม ทำให้อุทิศ กลับมามองความเป็นไปได้ของการสร้างการปฏิรูปเชิงอุดมคติ หรือ ยูโทเปีย ขนาดเล็กๆ รอบๆตัว ซึ่งทำให้เขาเริ่มบันทึกความคิด และความรู้ประจำวัน ทั้งจากการสังเคราะห์ประสบการณ์ตรงในการทำงาน และจากการศึกษาความรู้เพิ่มเติมอย่างต่อเนื่อง อันเป็นที่มาของโครงงานที่เกิดขึ้นที่อังกฤษแกลลอรี่ในเวลาต่อมา

จากความเชื่อในการวิเคราะห์ปัญหาเชิงโครงสร้างและการปฏิวัติขนาดเล็กจากสิ่งใกล้ตัว ทำให้อุทิศ ทุ่มเทพลังงานให้กับการเปิดหลักสูตรสื่อศิลปะ และการออกแบบสื่อ – Media Arts and Design ที่ซึ่งอุทิศเชื่อว่าเป็นพื้นที่ใหม่ของการคิด (New Space for Thinking) โดยเขาเชื่อว่าน่าจะช่วยให้สังคมไทย มีพื้นฐานความรู้ที่ยกระดับขึ้นด้วยวิชาการร่วมสมัย เขาเชื่อว่าเหตุผลหลักที่เมืองไทยอยู่ในสถานะปวกเปียกในแนวคิดการวิจารณ์ในทุกระดับ ทุกมิติ เพราะสังคมไทยขาดซึ่งความเข้าใจในหลักการที่ชัดแจ้งเชิงทฤษฎีและประวัติศาสตร์ของแนวคิดในทุกเรื่อง โดยมักยึดถือเอาความรู้สึกส่วนตนเป็นมาตรฐาน และเป็นแว่นขยายในการมองโลก สังคม และชีวิต ซึ่งมักถูกครอบงำ บึดเบือนได้ง่ายๆ ด้วยกลุ่มพลังทางการเมืองในรูปแบบต่างๆ และการอ่านงานทฤษฏีสำหรับอุทิศแล้ว มิใช่การเดินตามรอยเท้าที่ฝรั่งเขียนเอาไว้ เหตุเพราะปัญญาชนไม่ว่าจะเกิดในวัฒนธรรมใดย่อมไม่รีรอที่จะวิจารณ์แม้แต่ปัญหาของสังคมวัฒนธรรมของตัวเอง นักทฤษฎีในโลกตะวันตกก็เช่นกัน ดังนั้นการศึกษาแนวคิด และทฤษฎีทำให้เรามีตัวอย่างในการทำความเข้าใจสังคม และปัญญาของมันที่ซับซ้อนได้มากยิ่งขึ้น ซึ่งดีกว่าการสาระวนอยู่กับการโขกศรีษะตัวเองกระแทกผนังกำแพงตามลำพัง

ความเชื่อในการศึกษาวิจัย และการลงหลักปักฐานและมีหมุดหลักของอนาคตในการพัฒนาการศึกษาไทยที่อุทิศมีนี่เอง ที่ทำให้เขาเชื่อและมีความหวังในการทำงานศิลปะอีกครั้ง และทำให้เขาเคารพตัวเองและเคารพชีวิตที่หลากหลาย โดยการมุมานะมากยิ่งขึ้นในการทำการศึกษาและวิจัยตลอดชีวิตในวิชาการและศาสตร์ในแขนงอื่นๆ (นอกเหนือจากแนวคิดการทำงานศิลปะ สังคมศาสตร์ และมนุษยศาสตร์แล้ว) ทั้งภาคปฏิบัติและทฤษฎี เช่น การบริหารจัดการ ธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ และนิเวศวิทยา จะเห็นได้ว่าตลอดระยะเวลา 30 ปี ที่ผ่านมา อุทิศ อติมานะ มีการเปลี่ยนของท่าทีต่อการทำความเข้าใจสังคมโลก และสังคมไทยมาโดยตลอด ขึ้นอยู่กับปัจจัยความรู้ในเวลาเฉพาะที่ตนเองที่มีอยู่ในกระเป๋า แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนในการทำงานของ อุทิศ เลยคือ ความเชื่อที่อยากเห็นสังคมที่ดีขึ้น ในระดับต่างๆ เท่าที่ตัวเองจะสามารถเอื้อมแขนเข้าไปทำอะไรได้

ผลงาน “นี่ไม่ใช่นิทรรศการศิลปะ” คงไม่ใช่นิทรรศการศิลปะ ตามคำอธิบายที่รัดกุมว่าศิลปะคืออะไร อย่างไรก็ตามเราอาจถือได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในอังกฤษแกลลอรี่ในครั้งนั้น คือบททบทวน เส้นทางพัฒนาการความคิดในช่วง 30 ปี ที่ผ่านมาของอุทิศ อติมานะ ซึ่งไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นศิลปินตามความเข้าใจตามประเพณีการติดป้ายฉลากของอาชีพแบบเดิมๆ เส้นทางเดินของการเติบโตทางความคิดของเขาผ่านร้อน ผ่านหนาวในบทบาทที่หลากหลาย ทับซ้อน และเป็นปัจัยสำคัญที่ทำตัวอุทิศเองพัฒนาแนวคิดที่ซับซ้อน และเข้าใจชีวิตและสังคมในหลายๆ มิติ โดยทั้งหมดทำให้ตัวเขาเองได้ตรวจสอบ ทบทวนการมีอยู่ของชีวิต อย่างมีสาระ และเปิดโอกาสให้เกิดการพัฒนาต่อได้อย่างมีชีวิตชีวา อย่างไรก็ตาม บททบทวนนี้ยังไม่เดินทางไปถึงหน้าสุดท้ายของมัน และนี่เป็นเพียงความพยายามในครั้งแรกของนายอุทิศ อติมานะ ที่ไม่เคยสำแดงที่ใดมาก่อนตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะเขาไม่เคยเชื่อถือในการแสดงศิลปะ หากลองนึกดูอีกที นิทรรศการนี้กำลังสะท้อนการเปลี่ยนของยุคสมัยอีกครั้ง ที่อุทิศรอคอยมาตลอดชีวิต ในเวลาที่ศิลปะจะมีสาระใดๆสักที

อย่างน้อยเราจะเห็นว่าศิลปินรุ่นใหม่จำนวนมากทีเดียว ที่ทุ่มเทพลังงานชีวิตให้กับการค้นคว้าความรู้ คู่ขนานไปพร้อมกับการทำความเข้าใจสังคมในภาพกว้างและตัวเอง โดยให้เวลากับศิลปะ “ลัทธิมือพาไป เดี๋ยวให้เหรียญทอง” น้อยลงเรื่อยๆ ครับ

ทัศนัย เศรษฐเสรี

I Don't Understand Why People Are Afraid Of New Ideas., I am afraid of the old ones.

2009-08-14T16:53:00.004+07:00

This is the statement (of John Cage) with which the artist Khun Angkrit Ajchariyasophon underlines the concept of his gallery.

Established last year, angkritgallery aims to provide an innovative forum for contemporary art, presenting also work of unknown young artists or artists that work in a way that's not in line with generally accepted ideas about art.
Many artists that show their work at this gallery are unknown, not only to the general public but also to the commercial art world. angkritgallery wants to support young artists at the beginning of their careers.
The gallery is located in Nanglae, not far from Doi Din Dang Pottery of Khun Somluk Pantiboon and Ban Damm of Khun Tawann Duchanee.

It's very easy to find, it is about 15 kilometer north of town:
You take the superhighway to the north, pass Ban Du, pass Rajabhat University and then, two kilometers further at the second U-turn after the Rajabhat, with the distribution center of PepsiCola at your left, you take the u-turn and after 35 meters you are in front of a big soup shop (mo sap aroi!) that also houses a modern coffeeshop herebookafe that sells books, magazines and a lot of other things, but also has a reading corner, WIFI, etc etc.
The angkritgallery is located on the first and second floor of this building, entrance trough herebookafe

Everybody is welcome!

Limbo

angkritgallery

ABSTRACT

ขอเชิญท่านชมนิทรรศการ "นามธรรม"

การแสดงผลงานจิตรกรรมนามธรรมกว่า 50 ชิ้น

จากอาจารย์และนักศึกษา สาขาวิชาจิตรกรรม คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ที่อังกฤษแกลลอรี่ ตำบลนางแล อำเภอเมือง เชียงราย

เปิดงานวันที่ 7 สิงหาคม 2553 ตั้งแต่เวลา 19:30 น. เป็นต้นไป

นิทรรศการแสดงถึงวันที่ 30 กันยายน 2553

เปิดให้เข้าชมทุกวัน ตั้งแต่เวลา 07:00 - 15:00 น.

Potjawan Panjinda

Sky beyond my garden

THE POST-SUPERHUMANITY

Art, Yong and Superman

Kosit Juntaratip

THE POST-SUPERHUMANITY

THE POST-SUPERHUMANITY by KOSIT JUNTARATIP

The Monster 2 by Pornthep Chitphong

Eyewitness (อายวิทเนส) ผลงานจิตรกรรม โดย สุดศิริ ปุยอ๊อก-

opening : The Monster 2

opening : PLANT

Pornthep Chitphong

Pisitakun Kuntalang

DECLARE INDEPENDENCE by Karl Holmqvist

Eyewitness by Sudsiri Pui-Ock

Sudsiri Pui-Ock CV

Thasnai Sethaseree CV

LIFE IS ELSEWHERE

Patricka Chulamokha CV

Sayarm Pueng-Udom CV

Sayarm Pueng-Udom by Drs. John J.H. Jeurissen

บทสัมภาษณ์ อุเทน มหามิตร จากนิทรรศการเชื้อราและทากเปลือย

เชื้อราและทากเปลือยท่องอังกฤษแกลลอรี่

SMALL AND STRANGE

Mit Jai-Inn CV

Uten Mahamid CV

“EYEWITNESS”

Salad is not a thing Opening SlideShow

slide : salad by nicky

SALAD IS NOT A THING

RA by Uten Mahamid

“THIS IS NOT AN ART EXHIBITION?” BY Thasnai Sethaseree

I Don't Understand Why People Are Afraid Of New Ideas., I am afraid of the old ones.

Sayarm Pueng-Udom  CV